Antyatlas, Sus-Massa (Maroko) · antyatlas
Wąwóz Aït Mansour (Gorges d'Aït Mansour)
| Typ | kanion, oaza, droga motocyklowa, widok |
|---|---|
| Czas | 2–3 godziny na przejazd wąwozem z postojami; spacer przez gaj palmowy ok. 2 godzin |
| Wstęp | bezpłatnie |
| Położenie | ok. 30 km na południe od Tafraoute, drogą R107 |
| Gaj palmowy | kilka kilometrów palm daktylowych wzdłuż potoku na dnie wąwozu |
| Skały | różowe i czerwone ściany wąwozu w Antyatlasie |
| FAO | okolice w obszarze „Aït Souab – Aït Mansour”, wpisanym w 2018 r. na listę systemów rolniczych dziedzictwa światowego (GIAHS) za uprawy z arganią |
O miejscu
Na południe od Tafraoute droga wspina się na płaskowyż, a potem gwałtownie opada w głąb Antyatlasu. Na dnie wąskiego wąwozu o różowych i czerwonych ścianach płynie potok, który nie wysycha nawet latem. Wzdłuż niego ciągnie się na kilka kilometrów gęsty gaj palm daktylowych, a pod palmami rosną migdałowce i oliwki. Wodę rozprowadzają tradycyjne kanały nawadniające (seguia). Na zboczach przyklejone są wsie z ubijanej ziemi i kamienia, a obok nich nowsze, malowane na różowo domy. Najbardziej zwartą zabudowę i własny gaj palmowy ma wieś Gdourt. Kontrast jest ogromny: na górze kamienista, spalona słońcem przestrzeń z rzadkimi arganiami, na dole zielony, wilgotny tunel, w którym w południe jest wyraźnie chłodniej.
Wąwóz należy do ziem plemienia Aït Mansour. Rolnictwo tych gór wyróżniła FAO: w 2018 r. obszar „Aït Souab – Aït Mansour” wpisano na listę systemów rolniczych o znaczeniu światowym (GIAHS) za arganie na kamiennych tarasach i wykute w skale podziemne zbiorniki na deszczówkę (matifiya). Granice tego obszaru względem samego wąwozu [do sprawdzenia]. Jesienią palmy uginają się od daktyli, a wiosną kwitną migdałowce. Okolica jest spokojna i mało uczęszczana, a kręte drogi wąwozu lubią rowerzyści. Przez wąwóz można przejechać na drugą stronę, do Afella Ighir. Stamtąd ruszają wycieczki do rytów naskalnych na płaskowyżu Oukas [do sprawdzenia].
Na miejscu
- Przejazd wąwozem z postojami na zakrętach nad gajem; najładniejsze światło rano i późnym popołudniem, gdy ściany robią się czerwone.
- Spacer wzdłuż potoku przez palmy, ok. 2 godzin; w południe to najchłodniejsze miejsce w okolicy.
- Herbata w kawiarni przy wejściu do gaju.
Praktycznie
- Z Tafraoute drogą R107 ok. 30 km, 30–45 min (źródło: Routard). Asfalt prowadzi do wąwozu, a według relacji także przez wąwóz do Afella Ighir. Odcinki pist w bocznych dolinach po deszczu bywają rozmyte [stan na rok wyjazdu do sprawdzenia].
- Wąska droga ze ślepymi zakrętami, w gaju zdarzają się piesi i osły. W wąwozie nie ma stacji paliw, więc tankuj w Tafraoute.
- Po ulewach potok potrafi wylać i zalać drogę na dnie wąwozu [do sprawdzenia]. Przy zachmurzeniu nad górami lepiej nie wjeżdżać.
Źródła (6)
www.routard.com/fr/guide/afrique/maroc/anti-a..., www.roughguides.com/destinations/africa/moroc..., www.lejardinauxetoiles.net/en/des-rochers-pei..., www.fao.org/giahs/giahs-around-the-world/moro..., www.horizonsunlimited.com/hubb/morocco/tata-t..., www.openstreetmap.org/way/1434422308
29.54287, -8.86874 (osm:way/1434422308)