Ok. 5 km na zachód od Ica szosa kończy się w kotlinie otoczonej wydmami tak wysokimi, że NASA porównuje je do małych gór. Na dnie leży zielona laguna o powierzchni niecałego hektara, obrośnięta palmami, eukaliptusami i huarango, miejscowym drzewem pustyni, a wokół niej hotele, hostele i restauracje. Na stałe mieszka tu ok. stu osób, a przyjeżdżają dziesiątki tysięcy turystów rocznie. Huacachina trafiła na rewers banknotu 50 soli (1991–2006) i stała się jednym z symboli peruwiańskiego wybrzeża.

Nazwa ma dwa tłumaczenia. Popularne mówi, że huacca china to w keczua „płacząca kobieta”, językoznawcy wolą wakachina, „ukryć”, czyli „ukryta laguna”. Z pierwszym wiąże się legenda, opowiadana w kilku wersjach. Piękna księżniczka kąpała się w tajemnym miejscu wśród pustyni i zobaczyła w lusterku obcego mężczyznę, myśliwego albo wojownika. Uciekając, upuściła lusterko, które rozbiło się i zamieniło w lagunę, a jej płaszcz, ciągnący się za nią po piasku, w wydmy. W innej wersji laguna powstała z łez księżniczki opłakującej ukochanego. W obu ona sama zamieniła się w syrenę, która nocą wabi pływaków w głąb wody.

Woda z soli i siarki, napływająca spod piasku, przyciągała kuracjuszy: według miejscowej tradycji kąpiel w lagunie i okłady z jej mułu pomagały na reumatyzm, artretyzm i astmę. W latach 40. XX w. przyjeżdżali tu zamożni Peruwiańczycy, a ok. 1960 r. Huacachina była jednym z najmodniejszych uzdrowisk w kraju: powstały wille, hotele i promenada, a szosę do Ica wyasfaltowano i obsadzono drzewami. Główna aleja nad laguną nosi imię Ángeli Perotti [kim była – do sprawdzenia]. Potem przyszły studnie. Wiercenie studni w okolicy obniżyło poziom wód gruntowych, a gorące lata zwiększyły parowanie; ok. 1981 r. laguna wyschła. Od 1983 r. zasila ją studnia, a gdy jej wydajność spadła (w 2014 r. z 22 do 7 l/s), mieszkańcy z komitetem „Salvemos Huacachina” zaczęli dopompowywać wodę. W pandemii 2020 r. zepsuta pompa sprawiła, że poziom spadł o co najmniej dwa metry. Do tego wiatr nawiewa do kotliny ok. 1000 m³ piasku rocznie. W 2014 r. lagunę i okoliczne wydmy objęto regionalnym obszarem chronionym (ok. 2408 ha), żyją tu m.in. dwa gatunki jaszczurek, w tym jeden endemiczny dla piasków.

Dziś Huacachina żyje z przygody: przejażdżek po wydmach buggy, zwanymi tu areneros albo tubulares, i zjazdów na desce po piasku (sandboarding). Ministerstwo transportu ostrzega przed nielicencjonowanymi przewoźnikami. Ica to z kolei serce peruwiańskiego pisco: Hiszpanie zakładali w Peru winnice od XVI w., a wino z nich destylowano od przełomu XVI i XVII w. Departament Ica jest jednym z pięciu, w których wolno produkować pisco z chronioną nazwą (od 1991 r.). Pisco wypala się w miedzianych alembikach i nie rozcieńcza wodą; najczęściej z winogron odmiany Quebranta. W marcu w Ica odbywa się Festival Internacional de la Vendimia, święto winobrania z wyborem królowej i rytualnym deptaniem winogron (w 2025 r. 60. edycja, 7–17 marca; daty na kolejne lata do sprawdzenia).