Półwysep Paracas, ok. 250 km na południe od Limy, to miejsce, gdzie pustynia wchodzi wprost do oceanu. Zimny Prąd Peruwiański (Humboldta) niesie tu tyle planktonu i ryb, że wody wokół należą do najbogatszych w ryby na świecie, a na lądzie przez większość lat nie pada wcale. Rezerwat narodowy, chroniący jednocześnie morze i pustynię, utworzono 25 września 1975 r. Ma ok. 335 tys. ha, z czego ok. dwie trzecie to morze, a najwyższy punkt sięga 786 m. Od 1992 r. jest też obszarem Ramsar, ważnym dla ptaków wędrownych. Żyją tu flamingi chilijskie, pingwiny Humboldta, kotiki i lwy morskie, wydry morskie, a w wodach przepływają cztery gatunki żółwi morskich. Nazwa pochodzi podobno od wiatru: paracas to wiatr z południa i południowego zachodu, który zwłaszcza po południu podnosi piasek nad półwyspem [etymologia nazwy do sprawdzenia].

Z przystani El Chaco w miasteczku Paracas łodzie płyną na Islas Ballestas, grupę skalistych wysepek o łącznej powierzchni ok. 0,12 km², podziurawionych łukami i jaskiniami. Łodzie nie przybijają do brzegu, wyspy ogląda się z wody. Na skałach siedzą kormorany guanay, głuptaki peruwiańskie, pelikany i rybitwy inka, a na kamienistych plażach wylegują się lwy morskie i kotiki. Ptaki zostawiają guano, które w XIX w. było najcenniejszym towarem eksportowym Peru, a do dziś zbiera się je tu co kilka lat [cykl zbiorów do sprawdzenia]. Od końca 2009 r. wyspy należą do osobnego rezerwatu wysp i przylądków guanowych, rozrzuconego wzdłuż wybrzeża od Piury po Moquegua. W drodze na wyspy łódź mija Candelabro, geoglif wycięty w zboczu półwyspu: trójramienny „świecznik” wysoki na ok. 170–180 m, z rowami głębokimi na ok. 60 cm, widoczny z morza nawet z 19 km. Ceramikę znalezioną obok datuje się na ok. 200 p.n.e., co wskazywałoby na kulturę Paracas, ale wiek samego rysunku nie jest pewny. Interpretacji jest wiele: znak dla żeglarzy, symbol masoński z czasów San Martína (co wiekiem się nie zgadza), wskazówka do skarbu piratów albo, jak sądził Guillermo Illescas, odwzorowanie Krzyża Południa; Maria Reiche mierzyła geoglif przez pół roku w latach 50. i zauważyła, że wskazuje południe. Od 2016 r. Candelabro jest chronionym zabytkiem narodowym.

Półwysep dał imię jednej z najstarszych kultur Peru. W lipcu 1925 r. archeolog Julio C. Tello trafił na wzgórzu Cerro Colorado na 39 grobów szybowych, które nazwał „cavernas”, a w 1927 r. razem z uczniem Toribiem Mejíą Xesspe odkrył cmentarz Wari Kayan z ok. 420–430 zmumifikowanymi ciałami zawiniętymi w liczne warstwy tkanin. Te płaszcze, tkane na krosnach biodrowych i haftowane barwnikami sprowadzanymi z całych Andów, należą do najpiękniejszych tkanin przedkolumbijskiej Ameryki. Większość czaszek z grobów Cavernas nosi ślady celowego kształtowania głowy u dzieci, przez obwiązywanie, co nadawało im wydłużony kształt; to znany w wielu kulturach zwyczaj, nie żadna zagadka. Paracas zostawili też najstarsze w Ameryce ślady trepanacji czaszki: większość pacjentów przeżywała zabieg, co widać po zrośniętych brzegach otworów. Kultura trwała ok. 800–100 p.n.e., a według wielu badaczy wyrosła z niej kultura Nasca. Muzeum Julia C. Tello stoi w rezerwacie od 1964 r.; budynek zniszczyło trzęsienie ziemi w 2007 r., a nowy otwarto w 2016 r.

Paracas zapisał się też w historii niepodległości. 20 sierpnia 1820 r. z Valparaíso wypłynęła flota lorda Cochrane'a z ponad 4 tys. żołnierzy Armii Wyzwoleńczej generała José de San Martína, a 8 września wojsko wylądowało w zatoce Paracas i ruszyło na Pisco; co roku 8 września odbywa się tu państwowa uroczystość. Wybrzeże zmienia się jednak na oczach: 15 sierpnia 2007 r. trzęsienie ziemi o magnitudzie 7,9 z epicentrum w morzu na zachód od Pisco zniszczyło budynek muzeum i zawaliło La Catedral, skalny łuk w kształcie katedry nad oceanem. Została z niego samotna turnia między plażami Yumaque i Supay.