Droga z Potes w górę doliny Liébana kończy się w Fuente Dé, na ok. 1070 m, pod ścianą, która wygląda jak koniec świata. To kocioł polodowcowy: lodowiec, który kiedyś spływał z Picos de Europa, wyżłobił półkolistą niszę z niemal pionowymi wapiennymi ścianami, a dziś jej dno i zbocza porastają lasy bukowe. Tu, u stóp ściany, bije źródło rzeki Deva, od którego miejsce wzięło nazwę. Picos de Europa to najwyższa część Gór Kantabryjskich, zbudowana prawie w całości z wapienia: trzy masywy, zachodni (Cornión), centralny (Urrieles) i wschodni (Ándara), z najwyższym szczytem Torre de Cerredo (ok. 2650 m). Nazwę tłumaczy się najczęściej tym, że były pierwszym lądem Europy widzianym z pokładu statków wracających z Ameryki; jako „Rupes Europae” wspomniał je już w 1530 r. humanista Lucio Marineo Sículo.

Na krawędź kotła wjeżdża kolejka linowa. Pomysł podsunął José Antonio Odriozola, alpinista z rodziny pochodzącej z Liébany, późniejszy prezes Hiszpańskiej Federacji Górskiej (1971–1981). Projekt przygotowali inżynier José Calavera Ruiz i architekt Ángel Hernández Morales, budowa ruszyła 20 listopada 1962 r., a pierwsi pasażerowie wjechali 21 sierpnia 1966 r. Kabina pokonuje 753 m różnicy wysokości po linie długiej na 1450 m w 3 minuty i 40 sekund, z prędkością 10 m/s, i zatrzymuje się na 1823 m, w stacji El Cable przyklejonej do krawędzi urwiska. Z balkonu widokowego obok górnej stacji patrzy się na południe, na pasma Gór Kantabryjskich, a za plecami ma się szczyty masywu centralnego. Kolejką zarządza Cantur, spółka turystyczna rządu Kantabrii.

Za górną stacją zaczynają się Puertos de Áliva, wysokie hale między masywem centralnym a wschodnim. Od niepamiętnych czasów są wspólnym letnim pastwiskiem: pasterze wyprowadzali tu bydło na lato i nocowali w kamiennych szałasach (invernales), z których większość stoi dziś pusta. Na zboczach Peña Vieja Real Compañía Asturiana de Minas wydobywała blendę cynkową; kopalnie działały jeszcze w latach 90. XX w. i dawały pracę wielu mieszkańcom Liébany. Dla inżynierów kopalni powstał Chalet Real, w którym w 1912 r. nocował król Alfons XIII, przybyły na polowanie na kozice. Dawne schronisko Áliva (ok. 1670 m) przebudowano w latach 90., mimo protestów, na mały hotel prowadzony przez Cantur.

Cały ten teren leży w Parku Narodowym Picos de Europa, najstarszym w Hiszpanii: 24 lipca 1918 r. Alfons XIII ustanowił park narodowy Montaña de Covadonga, który w 1995 r. powiększono do całych Picos de Europa. Dziś ma ok. 67 tys. ha w Asturii, Kantabrii i prowincji León. Symbolem parku jest kozica kantabryjska (rebeco), żyją tu niedźwiedzie brunatne, przywrócono koziorożca iberyjskiego, a coraz częściej zalatują orłosępy. Jadąc z Potes, mija się wieś Cosgaya nad Devą, związaną z jedną z najstarszych legend Hiszpanii: według kronik asturyjskich (Crónica Albeldense i kroniki Alfonsa III) niedobitki muzułmańskiego wojska pobitego pod Covadongą (722 r.) zginęły tu pod osuwiskiem zbocza góry Subiedes.