Między Kantabrią a Kastylią droga wspina się na Páramo de La Lora, wysoką, płaską i wietrzną wierzchowinę na ok. 1000 m. Lora to tutejsze słowo na górę ze ściętym, płaskim wierzchem, otoczoną urwiskami jak forteca. Geologowie nazywają takie formy zawieszonymi synklinami: wapienie z mórz górnej kredy, sfałdowane przy wypiętrzaniu Gór Kantabryjskich, przetrwały w nieckach fałdów, a miększe skały wokół zostały wypłukane, więc dawne doliny stały się szczytami. W skałach okolicy zapisany jest niemal cały mezozoik, od późnego triasu (ok. 215 mln lat temu) do końca kredy (66 mln lat temu), a z nimi otwieranie się Atlantyku i Zatoki Biskajskiej. Rzeki przecięły płaskowyże głębokimi kanionami: Ebro i Rudrón na wschodzie, Pisuerga w Cañón de la Horadada na zachodzie. Od 2017 r. blisko 1000 km² w 16 gminach Burgos i Palencii tworzy Geopark Światowy UNESCO Las Loras, pierwszy w Kastylii i León; obok geologii chroni on gęstą sieć kościołów romańskich, dolmenów i przedrzymskich grodzisk, a sam teren leży na styku atlantyckiego i śródziemnomorskiego świata roślin i zwierząt.

Pod tym płaskowyżem leży jedyne lądowe pole naftowe Półwyspu Iberyjskiego. Szukano jej od początku XX w., a 6 czerwca 1964 r. konsorcjum Amospain i CAMPSA, z udziałem amerykańskich Standard Oil of California i Texaco, trafiło na nią koło Valdeajos na głębokości 1348 m. Według świadków fontanna wystrzeliła na prawie 50 m, ok. 6000 litrów rozlało się po polach, a gapie, w tym filmujący całe zdarzenie, wracali umazani ropą; prasa pisała o „hiszpańskiej Oklahomie”. Bogactwa nie było: komercyjne wydobycie ruszyło na początku 1967 r. (ok. 150 baryłek dziennie, w 1975 r. 33 tys. ton), a ropa z domieszką arsenu i siarki nie nadawała się do opłacalnej rafinacji, więc spalano ją w kotłach przemysłowych w Burgos i sąsiednich prowincjach. Do 1993 r. płynęła 11-kilometrowym rurociągiem do Quintanilla-Escalada, potem jeździła cysternami. Koncesja wygasła w styczniu 2017 r., a ostatni odwiert zamknięto w listopadzie 2018 r. Po 50 latach zostały 52 odwierty na ok. 6 km² i pompy balansjerowe, zwane tu caballitos („koniki”), które na stałe wpisały się w krajobraz płaskowyżu; w 2022 r. pole Ayoluengo uznano za zabytek etnologiczny (Bien de Interés Cultural).

Historię pola opowiada Museo del Petróleo w Sargentes de la Lora, otwarte w marcu 2015 r. i jedyne takie muzeum w Hiszpanii. Są w nim próbki skał, narzędzia wiertnicze, makiety i archiwum zdjęć Federico Véleza i jego syna, fotoreporterów „Diario de Burgos”; po muzeum oprowadza geolog, a budynek służy też jako jedno z centrów informacji geoparku.

Płaskowyż był zamieszkany długo przed ropą: w okolicy stoi ponad 30 dolmenów. Najlepiej zachowany, La Cabaña, leży ok. 2 km na północny zachód od wsi. To grobowiec korytarzowy z drugiej połowy IV tysiąclecia p.n.e.: okrągła komora o średnicy ponad 3 m z siedmiu wapiennych płyt wyższych niż 2 m i korytarz długości ok. 5 m skierowany na południowy wschód, w kopcu długim na 16 m. Grób rabowano już w czasach rzymskich, a mimo to archeolodzy znaleźli szczątki 13 osób w komorze i jednej w korytarzu, krzemienne mikrolity, grot strzały i zielone paciorki. W Sargentes urodził się w 1846 r. ksiądz Andrés Manjón, który w Granadzie, poruszony widokiem romskich dzieci z jaskiń Sacromonte, założył szkoły Ave María; za jego życia powstało ich na świecie ok. 400. Dziś gmina, która w połowie XIX w. miała ok. 1060 mieszkańców, liczy ich 130 i dobrze pokazuje, czym jest „pusta Hiszpania”; na płaskowyżu zachowały się też okopy z wojny domowej.