Nad przysiółkami Vega del Codorno wznosi się Muela de San Felipe, rozległa płaska wierzchowina z wapieni górnej kredy, sięgająca ok. 1700 m. To najbardziej deszczowe miejsce prowincji Cuenca, a mimo to na samej muela prawie nie ma płynącej wody: deszcz i śnieg wsiąkają w skałę przez żłobki, leje krasowe, szczeliny i skalne „zaczarowane miasta”, płyną pod ziemią i wypływają dopiero w źródłach u podnóża masywu. Najważniejsze z nich to źródło Cuervo na zachodnim stoku, na wysokości ok. 1470 m, oraz Ojos de Valdeminguete po stronie Tragacete, gdzie zaczyna się Júcar. Z jednego masywu woda rozchodzi się więc do dwóch mórz: Cuervo wpada do Guadieli, a ta do Tagu i dalej do Atlantyku, Júcar zaś płynie ok. 500 km do Morza Śródziemnego pod Cullerą.

Woda, która przez lata krąży w wapieniu, nasyca się wodorowęglanem wapnia. Gdy wypływa na powierzchnię, traci dwutlenek węgla: pomaga w tym napowietrzanie na progach, fotosynteza roślin i spadek ciśnienia oraz temperatury. Rozpuszczony związek zmienia się wtedy w nierozpuszczalny węglan wapnia, który osiada na mchach, liściach i muszlach drobnych zwierząt i tworzy porowatą skałę zwaną tobą, czyli trawertyn. Całe kaskady pokrywa kożuch mchu z grupy Cratoneurion commutati, który ten proces przyspiesza. Proces trwa nadal: warstwy narastają jedna na drugiej, aż pod własnym ciężarem pękają i się obsuwają, zmieniając kształt kaskad i koryta, po czym rosną nowe progi. Przy podejściu do źródła widać świeże obrywy, a za zasłoną wody kryją się płytkie groty w tobie.

Źródło ma rytm rzeki śródziemnomorskiej: wiosną, po roztopach, woda spływa po wszystkich progach, latem i w suche lata wiele kaskad zostaje bez wody. Według opisu parku to zjawisko trwa od tysięcy lat i jest potrzebne do życia tego miejsca. Zimą z progów zwisają długie sople, jesienią mieszają się kolory liści. Dominuje bór sosny zwyczajnej o łososiowej korze w górnej części pnia, wyżej rośnie płożący jałowiec sabiński, a w wilgotnych zakątkach przetrwały reliktowe lasy z ostrokrzewem, lipą i klonem, jakie zwykle widuje się dużo dalej na północy. Jest tu także wapienne torfowisko i co najmniej 19 gatunków storczyków, m.in. rzadki dwulistnik muszy. Nad wodą żyją pluszcz i pliszka górska, w rzece pstrąg potokowy, a w borach nocna ćma Graellsia isabelae, zielona z rdzawymi żyłkami i długimi „ogonami” na tylnych skrzydłach. Przyrodnik Mariano de la Paz Graells opisał ją w 1848 r. i nazwał na cześć królowej Izabeli II; nigdzie nie jest tak liczna jak w Serranía de Cuenca, Montes Universales i Sierra de Albarracín.

Obszar o powierzchni 1709 ha ogłoszono pomnikiem przyrody (Monumento Natural) dekretem z 30 listopada 1999 r.; leży między parkami przyrodniczymi Alto Tajo i Serranía de Cuenca i należy do sieci Natura 2000. Niżej Cuervo płynie kanionem obok uzdrowiska Solán de Cabras. Według tradycji nazwa źródła wzięła się od chorych kóz, które zdrowiały po kąpieli w jego wodzie; w 1790 r. Karol IV nadał mu tytuł Real Sitio, a w 1826 r. przyjechał tu Ferdynand VII z królową, licząc na potomka. Dziś Solán de Cabras to znana w całej Hiszpanii marka wody butelkowanej.