Ciudad Real (La Mancha) · D4
Alcázar de San Juan: hidalgowie i drugi akt chrztu
| Typ | miasto, literatura, wieze, muzeum |
|---|---|
| Czas | 2 h |
| Wstęp | Museo Casa del Hidalgo i torreón biletowane; akt chrztu w kościele Santa María la Mayor pokazywany w wybrane godziny [wszystko do sprawdzenia przed wyjazdem] |
| Akt chrztu | 9 listopada 1558 r., Miguel, syn Blasa de Cervantes Saavedry i Cataliny López |
| Torreón | almohadzka wieża z XIII w., część pałacu wielkich przeorów zakonu św. Jana |
| Kolej | węzeł linii Madryt – Alicante i Madryt – Andaluzja od 1854–1858 r. |
| Wydarzenia | maurowie i chrześcijanie w czerwcu (San Juan); karnawał 26–28 grudnia, najpóźniejszy w Hiszpanii [daty do sprawdzenia] |
Rys historyczny
Alcázar de San Juan nie występuje w „Don Kichocie”, ale przez ponad dwa stulecia uważało się za miasto rodzinne jego autora. W 1748 r. Blas Nasarre, bibliotekarz królewski i jeden z pierwszych badaczy Cervantesa, znalazł w księdze chrztów kościoła Santa María la Mayor wpis z 9 listopada 1558 r.: proboszcz ochrzcił Miguela, syna Blasa de Cervantes Saavedry i Cataliny López. Na marginesie dopisał: „To był autor Historii Don Kichota”. Dopiero później odnaleziono w Alcalá de Henares akt chrztu z 1547 r., a o pochodzeniu z Alcalá zaświadczył sam pisarz w dokumencie spisanym w 1580 r. w Algierze. Miguel z Alcázar byłby o jedenaście lat młodszy – za młody na bitwę pod Lepanto w 1571 r., w której Cervantes stracił władzę w lewej ręce. Badacze przyjmują więc Alcalá, a w Alcázar zostało przywiązanie do tej tradycji: w czasie wojny domowej miasto nazywało się nawet przez kilka lat Alcázar de Cervantes. Księga z aktem wciąż leży w archiwum parafii.
Sam kościół Santa María la Mayor stoi według tradycji na miejscu kolejnych świątyń, od iberyjskiej po meczet; obecny ma romańskie i mudéjarskie fundamenty, trzy nawy i najcenniejszy w środku rokokowy camarín Matki Boskiej Różańcowej z 1742 r., z gipsowymi ornamentami i kafelkami z Talavery. Obok wznosi się wieża z czerwonawego kamienia, zwana Torreón del Gran Prior albo Don Juana de Austria, almohadzka baszta z XIII w., resztka pałacu, z którego zakon szpitalników św. Jana rządził tą częścią La Manchy. Miasto należało do zakonu od końca XIII w. i od niego wzięło przydomek „de San Juan”; arabska nazwa al-qasr znaczy „ufortyfikowany pałac”. W latach 1665–1670 w pałacu przeorów mieszkał na wygnaniu don Juan José de Austria, nieślubny syn Filipa IV i aktorki María Calderón.
W XVI w. Alcázar był jednym z większych miast regionu, z fabryką prochu, która w najlepszych latach zatrudniała kilkuset ludzi, i z dworami miejscowej szlachty. O tym, jak żyła ta drobna szlachta, z której wywodzi się Alonso Quijano, opowiada Museo Casa del Hidalgo w domu z końca XVI w. zwanym Casa del Rey. Wokół patia urządzono pokoje, kuchnię i spiżarnię ze sprzętami z XVI i XVII w., a wystawa tłumaczy, kim był hidalgo: najniższym szczeblem szlachty, „synem kogoś” (hijo de algo), zwolnionym z podatków, choć często biednym jak Don Kichot na swojej chudej szkapie. Byli hidalgowie z krwi, ze wszystkich czterech dziadków, i tacy, którzy tytuł kupili od skarbu w potrzebie, a nawet „hidalgos de gotera” – uznawani za szlachtę tylko we własnej miejscowości.
Od połowy XIX w. Alcázar to przede wszystkim kolej: w 1854 r. stanęła tu stacja, a 24 maja 1858 r. królowa Izabela II otworzyła linię Madryt – Alicante. Kilka kilometrów na południe od stacji rozchodzą się linie do Lewantu i Andaluzji, więc wokół stacji wyrosły hurtowe winiarnie, warsztaty kolejowe i robotnicze dzielnice. Na równinie wokół leżą płytkie laguny, część rezerwatu biosfery La Mancha Húmeda, ważny przystanek ptaków wodnych, a na wzgórzu nad miastem stoi rząd wiatraków.
Na miejscu
- Plac przy Santa María la Mayor: kościół z camarínem i torreón z muzeum zakonu św. Jana [godziny do sprawdzenia].
- Akt chrztu z 1558 r. z dopiskiem Nasarre w archiwum parafii, pokazywany zwiedzającym w wybrane dni [do sprawdzenia].
- Museo Casa del Hidalgo przy calle Cautivo: dom szlachcica z La Manchy z czasów Cervantesa.
- Wiatraki na wzgórzu nad miastem: widok na równinę i laguny.
Do skosztowania
deser
Tortas de Alcázar (biszkopty z Alcázar)
Lekkie, puszyste ciastka biszkoptowe z jajek, cukru i mąki, pieczone w papierowych foremkach. Tradycja przypisuje przepis klaryskom, które przyszły tu z Toledo w 1546 r.; dziś to najbardziej znana słodycz miasta.
Praktycznie
- Miasto większe niż reszta przystanków (ok. 30 tys. mieszkańców), z korkami w centrum w godzinach szczytu; motocykl zostawia się przy placu Santa María albo przy Plaza de España.
- Ok. 8 km do wiatraków Campo de Criptany i ok. 30 km do Puerto Lápice.
- W świąteczne dni stycznia (San Antón, San Sebastián) ogniska na placach i tortas smażone na patelni, jedzone z czekoladą.
Źródła (4)
es.wikipedia.org/wiki/Alcázar_de_San_Juan, es.wikipedia.org/wiki/Iglesia_de_Santa_María_..., es.wikipedia.org/wiki/Torreón_del_Gran_Prior, turismoycultura.alcazardesanjuan.es/wp-conten...
39.39010, -3.21024 (wikidata:Q679269)