Ciudad Real (Campo de Calatrava) · D2
Almagro: Plaza Mayor i Corral de Comedias
| Typ | miasteczko, teatr, historia |
|---|---|
| Czas | pół dnia + wieczór |
| Wstęp | Plaza Mayor bez opłat; Corral de Comedias i Museo Nacional del Teatro biletowane [godziny i ceny do sprawdzenia] |
| Corral de Comedias | 1628 r., jedyny teatr Złotego Wieku zachowany w całości |
| Plaza Mayor | ok. 104 × 37 m, 85 kamiennych kolumn, zielone przeszklone galerie |
| Zakon Calatravy | stolica zakonu i Campo de Calatrava od XIII w. |
| Wydarzenia | Festival Internacional de Teatro Clásico, lipiec (od 1978 r.) [daty do sprawdzenia] |
Rys historyczny
Almagro wyrosło w XIII w. jako stolica zakonu rycerskiego Calatravy, który po zwycięstwie chrześcijan pod Las Navas de Tolosa w 1212 r. dostał w zarząd równiny na południe od Toledo, odtąd zwane Campo de Calatrava. Tradycja mówi, że wielki mistrz Gonzalo Yáñez nadał miastu przywilej w 1213 r., a król Ferdynand III zatwierdził go w 1222 r. Wielcy mistrzowie mieli tu pałac, a w 1273 r. Alfons X Mądry zwołał w Almagro kortezy. Jednym z synów miasta był zapewne Diego de Almagro (ok. 1475–1538), konkwistador Peru i pierwszy Europejczyk, który poprowadził wyprawę do środkowego Chile; jego konny pomnik stoi przy placu. Pewności co do miejsca urodzenia nie ma – część źródeł wskazuje pobliskie Malagón.
Złoty wiek przyszedł z cudzymi pieniędzmi. Karol V spłacał długi wobec bankierów z Augsburga, Fuggerów (po hiszpańsku Fúcares), oddając im w zarząd kopalnie rtęci w Almadén, a ich zarządcy osiedli w Almagro. Fuggerowie zbudowali tu magazyn rtęci i zboża, a w uliczkach wciąż widać herby na portalach ich ludzi. W XVI w. liczba mieszkańców wzrosła z ok. 4 tys. do 8 tys., powstał nawet mały uniwersytet. Wtedy przebudowano też Plaza Mayor: wydłużony prostokąt o bokach ok. 104 i 37 m, którego dłuższe strony tworzą domy na 85 kamiennych kolumnach, z belkami pomalowanymi na czerwono glinką almagre, od której miasto ma nazwę. Nad podcieniami biegną dwa piętra przeszklonych galerii, niespotykane gdzie indziej w Kastylii; często przypisuje się je wpływom z północy Europy, które przynieśli ludzie Fuggerów. Galerie były początkowo otwarte i służyły za widownię świąt i widowisk na placu; zielone są od 1788 r., gdy pomalowano je na proklamację Karola IV.
Przy placu działa teatr, jakiego nie ma nigdzie indziej: Corral de Comedias, jedyny w pełni zachowany teatr publiczny hiszpańskiego Złotego Wieku, rówieśnik teatrów elżbietańskiej Anglii. Według badań archiwalnych zbudował go w 1628 r. ksiądz Leonardo de Oviedo, który powiększył zajazd Mesón del Toro i wydał na to 5000 dukatów; pierwsze przedstawienie zanotowano w 1629 r. Prostokątne patio otaczają 54 drewniane słupy pomalowane na czerwono, dwa piętra galerii i „cazuela”, galeria dla kobiet, którym nie wolno było siadać z mężczyznami. Bogaci wynajmowali loże z gęstymi kratkami, przez które widzieli scenę, sami nie będąc widziani, a w patio stał lud, od którego gwizdów i braw zależał los sztuki. Przedstawienie trwało od wczesnego popołudnia do zachodu słońca, z interludiami i tańcem na koniec. Teatr przetrwał, bo po zakazie przedstawień znów stał się zajazdem.
Odkrycie teatru w 1950 r. dało początek Festiwalowi Teatru Klasycznego, który od 1978 r. co lipiec przez ok. 25 dni wystawia sztuki XVI i XVII w., hiszpańskie, angielskie i francuskie. W 1994 r. otwarto tu Narodowe Muzeum Teatru. Cervantes w Almagro nie bywał, a w powieści miasta nie ma, ale to najlepsze miejsce na trasie, żeby zobaczyć świat, w którym żył: kupców, hidalgów i teatr, który kochał, choć sam jako dramaturg przegrał z Lope de Vegą. Almagro słynie też z koronek klockowych, które kobiety wciąż wyrabiają w domach, i z marynowanych bakłażanów.
Na miejscu
- Plaza Mayor z zielonymi galeriami i podcieniami, najpiękniejsza wieczorem.
- Corral de Comedias: zwiedzanie w dzień, a latem i w sezonie przedstawienia wieczorem [repertuar do sprawdzenia].
- Museo Nacional del Teatro i dziedziniec Palacio de los Fúcares, magazynu Fuggerów.
- Muzeum koronek przy Callejón del Villar.
Do skosztowania

przystawka
Berenjena de Almagro (bakłażany z Almagro)
Małe bakłażany zbierane młode, gotowane i marynowane kilka dni w occie z oliwą, czosnkiem, kminem i papryką; często nadziane papryką i przebite łodyżką kopru włoskiego. Chronione oznaczenie geograficzne od 1994 r.; przysłowie z XVII w. mówi: „W Almagro bakłażany wozami”.
Fot. Tamorlan, CC BY 3.0, Wikimedia Commons
Praktycznie
- Centrum przy placu jest pieszo-uliczne; motocykl najlepiej zostawić na obrzeżach starego miasta [parking do sprawdzenia].
- Na nocleg dobre miejsce: wieczorem plac ożywa, a do Villanueva de los Infantes jest stąd ok. 80 km [szacunkowo].
- W lipcu, w czasie festiwalu, noclegi drożeją i znikają z wyprzedzeniem, a w dzień bywa ponad 35°C [do sprawdzenia przed wyjazdem]. Bilety na wieczorne przedstawienia w corralu warto kupić wcześniej.
Źródła (7)
es.wikipedia.org/wiki/Almagro_(Ciudad_Real), es.wikipedia.org/wiki/Plaza_Mayor_de_Almagro, es.wikipedia.org/wiki/Corral_de_comedias_de_Almagro, es.wikipedia.org/wiki/Festival_Internacional_..., es.wikipedia.org/wiki/Berenjena_de_Almagro, en.wikipedia.org/wiki/Almadén, en.wikipedia.org/wiki/Diego_de_Almagro
38.88831, -3.71190 (wikidata:Q8463548)