Tuż przy granicy z Katalonią, gdzie rzeczka Guart uchodzi do zalanej doliny Noguera Ribagorzana, z zarośniętego zbocza schodzą do wody dwa równoległe rzędy skalnych zębów. Z daleka wyglądają jak mury obronne z basztami, stąd przydomek „chiński mur Huesci”. Miejscowa nazwa to Roques de la Vila, „skały osady”, spotyka się też Dents de Finestres, „zęby Finestres”. Między oboma rzędami, na wąskim grzbiecie, stoją ruiny romańskiej kaplicy i wieży. Powyżej, na stoku, leży opuszczona wieś Finestres, od lat 60. XX w. w granicach gminy Viacamp y Litera. Poziom wody w zbiorniku zmienia się mocno: przy pełnym skały wpadają prosto w turkusową wodę, przy niskim odsłania się szare dno doliny.

Te skały powstały jako warstwy osadów na dnie płytkiego morza i w zatoce u ujścia rzek. Fałdowanie Pirenejów podniosło je i postawiło na sztorc. Erozja wymyła potem miękkie iły spomiędzy twardszych ławic, a twarde zostały jak ściany. Mapa geologiczna IGME (arkusz Benabarre) pokazuje tu z północy na południe kolejne pasy: wapienie z alweolinami, otwornicami wielkości ziarna ryżu, potem piaszczyste iły formacji Pasarela i na końcu piaskowce z wapieniami z okruchów muszli formacji Atmella. Wszystkie pochodzą z wczesnego eocenu, sprzed ok. 55 mln lat, a nazwy formacji wzięto z doliny Àger po katalońskiej stronie Montsec. Kaplica stoi więc w miękkim pasie między twardymi grzbietami. Przy skali mapy 1:50 000 przypisanie każdego grzbietu do konkretnej warstwy jest przybliżone. Przewodniki turystyczne piszą zwykle o „kredowym wapieniu sprzed 100 mln lat”, ale mapa IGME tego nie potwierdza.

Grzbiet między skałami był naturalną twierdzą. Zamek Finestres pojawia się w dokumentach w 1129 r. jako castrum de Finestras, ale osada jest starsza. W 1057 r. Arnau Mir de Tost, pan Àger i jeden z najpotężniejszych rycerzy na katalońskim pograniczu z muzułmańską Lleidą, nadał z rodziną kościoły Finestres razem z dziesięcinami opactwu Sant Pere d'Àger. W 1059 i 1068 r. potwierdzał to nadanie, a w 1162 r. papież Aleksander III zatwierdził je opactwu. Według części źródeł Arnau sam zdobył tu wcześniej muzułmańską warownię. Kaplica Sant Vicenç ma bardzo wąską i długą nawę, półkolistą absydę z okienkiem, nad którym wyrzeźbiono ośmiopłatkowy kwiat, a jej północna ściana opiera się na skalnej ławicy. Osada przy zamku, El Vilot, opustoszała zapewne pod koniec średniowiecza, a mieszkańcy przenieśli się wyżej, do dzisiejszej wsi. W XVI–XVII w. wzniesiono tu kwadratową wieżę ze strzelnicami, która pilnowała przejścia między skałami. W połowie XIX w. Pascual Madoz notował kaplicę już jako ruinę.

Sama wieś była w XIX w. osobną gminą, w 1857 r. liczyła 144 mieszkańców, a w 1950 r. już tylko 59. W 1960 r. państwowa spółka Enher oddała zaporę Canelles na Noguera Ribagorzana, a woda zalała pola w dolinie, z których wieś żyła. W latach 60. Finestres opustoszało. Zostały kościół Santa María z końca XVII w. z zawaloną dzwonnicą, plac, przy którym stała tłocznia oliwy, „Dom Pana” (Casa del Señor) i kaplica San Marcos na skraju wsi, z najlepszym widokiem na oba rzędy skał. Na drugim brzegu jest już Katalonia, a ok. 10 km w górę rzeki zaczyna się wąwóz Mont-rebei.