Assos stoi na stromym wulkanicznym wzgórzu nad zatoką Edremit, a z jego szczytu widać po drugiej stronie wąskiej cieśniny wyspę Lesbos. Według starożytnych autorów miasto założyli w VII w. p.n.e. Eolowie z Metymny na Lesbos, choć nowsze badania znalazły tu ślady z epoki brązu. Ok. 530 p.n.e. na szczycie akropolu, ok. 238 m nad morzem, wzniesiono świątynię Ateny, jedyną archaiczną świątynię dorycką w Anatolii. Zbudowano ją z miejscowego szarego andezytu. Miała 6 kolumn z przodu i 13 po bokach, a wyjątkowe było to, że płaskorzeźby zdobiły architraw, belkę tuż nad kolumnami, co w porządku doryckim prawie się nie zdarzało. Pokazywały Heraklesa walczącego z centaurami, ucztę, byki i sfinksy. W 1838 r. sułtan Mahmud II podarował płaskorzeźby Francji. Większość jest do dziś w Luwrze, pozostałe w Bostonie, Stambule i Çanakkale. W latach 80. i 90. XX w. tureccy archeolodzy postawili z powrotem część kolumn.

Najsłynniejszym mieszkańcem Assos był Arystoteles. Miastem rządził wtedy Hermiasz z Atarneus, według Strabona eunuch, dawny niewolnik bankiera, który w Atenach słuchał Platona. Po śmierci Platona w 347 p.n.e. Arystoteles przyjechał do Assos razem z Ksenokratesem i spędził tu ok. trzech lat. Ożenił się z Pytias, krewną Hermiasza, i założył małą szkołę. Ok. 345 p.n.e. przeniósł się na sąsiedni Lesbos, gdzie badał zwierzęta morskie, a potem do Macedonii, by uczyć młodego Aleksandra. Kilka lat później Persowie podstępem pojmali Hermiasza i zamęczyli go na śmierć. Arystoteles uczcił go hymnem do Cnoty. W Assos urodził się też Kleantes, stoik, który był bokserem, a nocami nosił wodę, by móc za dnia słuchać wykładów, i po Zenonie stanął na czele szkoły stoików w Atenach.

Strabon pisze, że miasto było silną twierdzą, a droga z portu na górę tak stroma i długa, że pasował do niej żart muzyka Stratonika. Ten przerobił wers Homera na „Idź do Assos, a szybciej dojdziesz do kresu życia”. Grube mury z IV w. p.n.e. z bramami i wieżami wysokimi do 14 m są wyjątkowo dobrze zachowane. Wzdłuż drogi od zachodniej bramy ciągnie się nekropola z grobowcami i sarkofagami. Pliniusz Starszy pisał, że miejscowy kamień „pochłania ciała” zmarłych. Stąd grecka nazwa sarkofagu, „zjadacz ciał”. Pod akropolem, nad morzem, stoi teatr na ok. 5000 widzów, a niżej port, osłonięty w starożytności wielkim falochronem.

Ok. 57 r. przez Assos przeszedł św. Paweł. Jego towarzysze popłynęli statkiem z Troady, a on sam szedł wybrzeżem pieszo i dopiero tu wsiadł na pokład do Mityleny na Lesbos. W Bizancjum miasto nazywało się Machramion, od urzędnika imieniem Machram, i z tej nazwy wzięła się turecka Behramkale. W XIV w. pod naporem Turków mieszkańcy uciekli na Lesbos. Na szczycie wzgórza, tuż pod świątynią, stoi meczet Hüdavendigar z 2. połowy XIV w., a przy drodze do Ayvacık most z tego samego czasu. Pierwsze wykopaliska prowadzili tu w latach 1881–1883 Joseph Thacher Clarke i Francis Bacon na zlecenie Archaeological Institute of America. Były to jedne z pierwszych amerykańskich wykopalisk w świecie antycznym. Od 2017 r. Assos jest na wstępnej liście UNESCO.