Eğirdir to miasteczko na wąskim półwyspie, który wchodzi w południowy kraniec jeziora Eğirdir. Za nim grobla prowadzi na dwie wysepki, Can Ada i Yeşilada. Jezioro wypełnia rów tektoniczny między pasmami Taurusu. Ma 482 km² powierzchni i leży na wysokości 917 m, ale jest płytkie: średnio ok. 7 m, a najwyżej 13 m. Zasila je ok. 40 źródeł i deszcz, a woda odpływa kanałem do jeziora Kovada, podziemnymi lejami krasowymi i pompami do nawadniania sadów. Jezioro daje też wodę pitną dla Isparty. W 1955 r. wpuszczono do niego sandacza z Austrii, który wyparł część rodzimych ryb. Od 1970 do 1985 r. łowiono tu trzy czwarte raków w Turcji, dopóki w 1986 r. nie wybiła ich dżuma raków. Ostatnie lata są dla jeziora trudne. Po kilku suchych sezonach i przy rosnącym nawadnianiu woda tak opadła, że w październiku 2025 r. jezioro rozdzieliło się na dwie części w cieśninie Hoyran, a laguna przy Eğirdir wyschła. Rybackie łodzie utknęły na mieliźnie. Po kolejnych opadach poziom wody był o ok. 25 cm wyższy niż w sierpniu 2025 r. (źródło: Habertürk, początek 2026 r.) [stan wody przed wyjazdem do sprawdzenia].

Nazwa miasta pochodzi prawdopodobnie od greckiego Akroterion, czyli „przylądek”. Turcy przerobili ją na Eğridir, co po turecku brzmi jak „jest krzywe”, a dziś pisze się Eğirdir. Seldżucy zajęli okolicę ok. 1080 r. Zamek u nasady półwyspu zbudował prawdopodobnie w latach 20.–30. XIII w. sułtan Keykubad I. Miejscowa legenda przypisuje jego początki lidyjskiemu królowi Krezusowi, ale to tylko legenda. W XIV w. miasto, nazywane wtedy Felekabad, było stolicą emiratu Hamidydów. W 1332 r. odwiedził je marokański podróżnik Ibn Battuta i opisał jako wielkie, ludne miasto z pięknymi bazarami i płynącymi strumieniami. W 1403 r. zdobył je Timur, a w 1417 r. przejęli Osmanowie. W centrum stoją dwa zabytki z czasów Hamidydów. Pierwszy to Dündar Bey Medresesi, szkoła koraniczna z kamienną bramą. Według ministerstwa turystyki był to karawanseraj zbudowany w 1237 r. za sułtana Keyhüsreva II, który Dündar Bey przerobił na medresę w 1301 r. (inne źródła podają lata 1281 i 1285). Drugi to meczet Hızır Bey, dawny magazyn, zamieniony na meczet w XIV w. Dziś w medresie działa bazar.

Do lat 20. XX w. większość mieszkańców Eğirdir stanowili prawosławni Grecy. Mieszkali głównie na wyspie, którą nazywali Nis. Po wymianie ludności między Grecją a Turcją wyspa dostała nazwę Yeşilada, „Zielona Wyspa”. Zostały po nich kamienne domy, a w źródłach wspomina się bizantyjską bazylikę z freskami z IX–XIII w. Według przewodnika Lonely Planet ostatnia cerkiew miasta stoi na Yeşiladzie, a kilkanaście innych zniszczono po wyjeździe Greków [stan dziś do sprawdzenia]. Mieszkańcy Eğirdir do dziś łowią w jeziorze przez cały rok, a sandacz z jeziora króluje w lokalach na wyspie. Wokół jeziora rosną sady jabłoni. Prowincja Isparta daje ok. jedną czwartą tureckich jabłek, a „jabłko z Isparty” ma od 2023 r. chronione oznaczenie geograficzne. Zbiory zaczynają się we wrześniu i trwają ok. dwóch miesięcy, więc jesienią przy drogach stoją skrzynie z owocami.