Knidos leży na samym końcu długiego, wąskiego półwyspu Datça, który wcina się w morze między Kos a Rodos na blisko 70 km. Herodot nazywa Knidyjczyków kolonistami ze Sparty, Diodor dodaje do nich Argiwów. Miasto należało do Heksapolis, związku sześciu doryckich miast (z Halikarnasem, Kos i trzema miastami Rodos), które zbierało się na przylądku Triopion na wspólne igrzyska ku czci Apollina. Bogaciło się na handlu morskim, a knidyjskie wino woziło się w amforach z pieczęciami miasta po całym Morzu Śródziemnym [do sprawdzenia]. Większość badaczy uważa, że pierwsze Knidos stało w połowie półwyspu, przy dzisiejszym Datça, a na koniec lądu, naprzeciw wysepki Triopion, przeniesiono je dopiero w IV w. p.n.e. Nie wszyscy się z tym zgadzają, ale ruiny, które dziś się ogląda, pochodzą głównie z tej późniejszej epoki.

Nowe miasto zbudowano z rozmachem. Wysepkę połączono z lądem groblą, a po obu jej stronach powstały dwa porty: mniejszy, północny, dla okrętów wojennych, i większy, południowy, handlowy, zamknięty dwoma falochronami, które w dużej części przetrwały. Domy, świątynie i dwa teatry wspinają się tarasami po zboczu nad portami, a na szczycie stał akropol. W 394 r. p.n.e. u wybrzeży Knidos ateński wódz Konon, prowadząc flotę perską, rozbił okręty Sparty i zakończył jej krótką przewagę na morzu. Niedaleko miasta brytyjski archeolog Charles Newton znalazł w 1858 r. marmurowego lwa długości ok. 3 m, który mógł upamiętniać to zwycięstwo; dziś stoi na krytym dziedzińcu British Museum. W tym samym muzeum jest siedząca Demeter z knidyjskiego sanktuarium. Z Knidos pochodzili astronom i matematyk Eudoksos, który według Strabona obserwował tu gwiazdy z niewielkiego obserwatorium, lekarz Ktezjasz, który po latach na dworze perskim napisał historię Persji, oraz Sostratos, architekt latarni morskiej na Faros w Aleksandrii. Miasto miało też własną szkołę lekarską, rywalkę szkoły Hipokratesa z Kos widocznej po drugiej stronie cieśniny.

Największą sławę dała Knidos jedna rzeźba. Pliniusz Starszy opowiada, że Praksyteles wyrzeźbił dwie Afrodyty, okrytą i nagą, i wystawił obie na sprzedaż za tę samą cenę. Mieszkańcy Kos wybrali okrytą, bo uznali ją za stosowniejszą, a nagą kupili Knidyjczycy. Była to pierwsza tak sławna naga postać kobiety w greckiej rzeźbie, a do Knidos płynęło się specjalnie po to, by ją zobaczyć. Król Bitynii Nikomedes ofiarował się spłacić za nią cały ogromny dług miasta, ale Knidyjczycy odmówili. Starożytni autorzy twierdzili, że Praksytelesowi pozowała hetera Fryne. Posąg stał w świątyni, którą dało się obejść dookoła i oglądać boginię z każdej strony. W 1969 r. amerykańska archeolog Iris Love odkryła na tarasie nad portem okrągły fundament i uznała go za tę świątynię; nie wszyscy badacze przyjmują to rozpoznanie. Oryginał przewieziono w IV w. n.e. do Konstantynopola, gdzie najpewniej spłonął w pożarze pałacu Lausosa w 476 r. Znamy go z kopii i z knidyjskich monet.

Po czasach świetności Knidos było miastem biskupim, a jego biskupi jeździli na sobory od Chalcedonu (451) po Niceę (787). Podczas obecnych wykopalisk, które od 2012 r. prowadzi Ertekin Doksanaltı z Uniwersytetu Selçuk, znaleziono m.in. cztery napisy arabskie z czasów Umajjadów z listą plemion i dowódców, którzy brali udział w wyprawach na Konstantynopol. Kierownik wykopalisk nazwał je największym śladem wczesnego islamu w zachodniej Anatolii. Mieszkańcy z czasem opuścili cypel, a miasto wróciło do świata dzięki podróżnikom Towarzystwa Dyletantów w 1812 r. i wykopaliskom Charlesa Newtona w latach 1857–1858. Dziś ruiny leżą na pustym, nagim końcu półwyspu, owiewanym przez wiatr, z widokiem na Kos, Nisyros i Tilos.

Sam półwysep też ma historię. W jego najwęższym miejscu, przy zatoce Bencik, ląd ma ok. 800 m szerokości. Herodot opisuje, jak Knidyjczycy w połowie VI w. p.n.e., przestraszeni nadejściem perskiego wodza Harpagosa, próbowali przekopać ten przesmyk i zrobić z półwyspu wyspę. Robotnicy ranili się odłamkami skał, więc zapytali wyrocznię w Delfach i usłyszeli, że gdyby Zeus chciał wyspy, sam by ją stworzył. Przerwali pracę i poddali się Persom bez walki. Śladów tego wykopu nie odnaleziono.