Myra leżała kilka kilometrów od morza, nad rzeką Myros, dziś Demre Çayı, pod stromym wapiennym wzgórzem. Założyli ją Licyjczycy, w III w. p.n.e. była już miastem greckim, a potem przechodziła z rąk Ptolemeuszy do Seleucydów i wreszcie do Rzymian. Strabon wymienia ją wśród sześciu największych miast związku licyjskiego. Opiekunką miasta była Artemida Eleutheria. Pliniusz Starszy opisał tu źródło Apollina, w którym ryby wywołane dźwiękiem fletu dawały wróżby. W 325 r., gdy Licja stała się osobną prowincją rzymską, Myra została jej stolicą. Z antycznego miasta widać dziś niewiele, bo rzeka przez wieki przykryła je warstwą osadów grubą na ok. 9 m. Dopiero w 2009 r. georadar pokazał, gdzie pod polami i szklarniami leży antyczne miasto; od tego roku kopie tu zespół Uniwersytetu Akdeniz z Antalyi.

Nad równiną zostały dwie rzeczy, dla których się tu przyjeżdża. Pierwsza to nekropolie: dziesiątki grobowców wykutych w pionowej ścianie skały, jedne nad drugimi, jak bloki mieszkalne. Licyjczycy kuli je na wzór swoich drewnianych domów, z belkami, drzwiami z płycinami i daszkami. Dzięki temu wiemy, jak wyglądały domy, których nie ma. Jedna nekropolia patrzy na morze, druga na rzekę. Charles Fellows, który oglądał je w 1840 r., widział jeszcze resztki czerwonej, żółtej i niebieskiej farby. Druga rzecz to teatr rzymski zbudowany na zboczu pod grobowcami. Trzęsienie ziemi zniszczyło go w 141 r., a potem go odbudowano. Przy teatrze leżą bloki fryzu z maskami teatralnymi.

Najsłynniejszym mieszkańcem Myry był biskup Mikołaj. Według broszury tureckiego ministerstwa urodził się w połowie III w. w Patarze, a biskupem Myry był w czasach Konstantyna Wielkiego. Według późniejszej tradycji brał udział w soborze nicejskim w 325 r. Legendy mówią, że ubogim zostawiał podarki nocą, potajemnie, przez okno albo komin, i właśnie z tego wyrósł Święty Mikołaj z prezentami. W VI w. nad jego grobem stał już kościół, a w 1042 r. cesarz Konstantyn IX Monomach przebudował go w kształt, który widać dziś. Myra była wtedy miastem granicznym: w 809 r. złupiło ją wojsko Abbasydów, a pod koniec XI w. zajęli ją Turcy seldżuccy. Wtedy, w 1087 r., żeglarze z Bari wyłamali sarkofag i wywieźli relikwie świętego do Włoch, gdzie zbudowano dla nich bazylikę San Nicola. Wenecjanie zabrali ok. 1100 r. to, co zostało, na wyspę Lido [do sprawdzenia]. W Myrze został pusty, uszkodzony sarkofag w bocznej nawie.

Później kościół zamulała rzeka, a o jego ratunek zadbała Rosja, dla której Mikołaj jest patronem. Car Aleksander II kupił świątynię w 1863 r. i rozpoczął odbudowę, ale jej nie dokończono. Z tych prac została dzwonnica z 1862 r., element obcy bizantyjskiej architekturze. Grecka społeczność opuściła Demre przy wymianie ludności w 1923 r. i kościół opustoszał. Od 1988 r. bada go zespół Uniwersytetu Hacettepe. Na ścianach są freski z XI w. ze scenami soborów i jedyny w Turcji cykl obrazów z życia i cudów Mikołaja. Dziś to muzeum, które według ministerstwa odwiedza prawie milion osób rocznie. W rocznicę śmierci świętego, 6 grudnia, w Demre odbywają się uroczystości, a od 2007 r. turecki rząd pozwala tu czasem odprawić prawosławną liturgię. W 2005 r. miasteczko, przez wieki zwane Kale, oficjalnie przyjęło nazwę Demre.

Ok. 4 km na południowy zachód od Myry, przy ujściu rzeki, leżał jej port, Andriake. W nim przesiadał się święty Paweł w drodze na proces do Rzymu: Dzieje Apostolskie opisują, że setnik znalazł tu statek z Aleksandrii płynący do Italii. Zawijały tu statki płynące z Aleksandrii do Rzymu, także zbożowce. Cesarz Hadrian zbudował w 119 r. ogromny spichlerz, a w 2015 r. urządzono w nim Muzeum Cywilizacji Licyjskich. Wokół agory archeolodzy znaleźli warsztaty purpury, w których z morskich ślimaków robiono jeden z najcenniejszych barwników starożytności. Znaleźli też synagogę, łaźnie i kościoły, a w 1999 r. długi napis z prawem celnym z czasów Nerona. Do VII–VIII w. rzeka zamuliła zatokę i port przestał działać.