Saklıkent znaczy po turecku „ukryte miasto” i nazwa dobrze pasuje do tego miejsca. Wąwóz leży w zachodnim krańcu gór Taurus, ok. 45 km od Fethiye, i z równiny w ogóle go nie widać. Wcina się w masyw wapienny na ok. 18 km długości, a jego ściany mają miejscami ok. 300 m wysokości. W najwęższych miejscach rozstęp między nimi to ok. 2 m. Wyżłobiła go rzeka Karaçay, która wpada do Eşen Çayı, antycznego Ksantosu. Ta sama rzeka kilkanaście kilometrów niżej opływa wzgórze, na którym stała stolica Licji. Woda przez tysiące lat poszerzała pęknięcia uskokowe w wapieniu, a powyżej 1000 m n.p.m. wąwóz wychodzi na płaskowyże z letnimi osadami pasterzy (yayla).

Zimną wodę w kanionie mają za sprawą źródeł krasowych. Tuż za kładką przy wejściu biją silne źródła, którymi wraca na powierzchnię woda wsiąkająca w wapienne góry. Ma ona ok. 5–10°C nawet w środku lata, gdy na równinie panuje upał. Pierwszy krok w nurt bywa więc szokiem. Przepływ u wylotu wąwozu sięga 14–17 m³/s, a wiosną, gdy topnieją śniegi w Taurusie, nurt jest tak silny, że wejście do wody bywa zamknięte. Głębsze partie są dostępne tylko latem, przy niskiej wodzie. Całość przechodzą tylko grupy canyoningowe z liną i przewodnikiem, z noclegiem w wąwozie i zjazdami na linie przy ok. 30 progach i wodospadach.

Turcja dowiedziała się o wąwozie dość późno. Według tureckiej encyklopedii Küre w 1988 r. pasterz Ekrem Uçar z pobliskiej wioski Kayadibi szukał zaginionej kozy i natrafił na wąską, głęboką szczelinę, której nikt nie znał. Wąwóz udostępniono w 1989 r., a sławny zrobił się po filmie dokumentalnym telewizji TRT. W 1996 r. ogłoszono tu park narodowy. Dziś przyjeżdża ok. 180–210 tys. osób rocznie, a w czasie jednego dziewięciodniowego świątecznego weekendu przyszło 55 tys. osób.

Przyroda zmienia się z wysokością. Przy wejściu rosną makia z oliwkami, wawrzynem i dębem kermesowym oraz sosna kalabryjska. Wyżej, powyżej 1000 m, są sosny czarne, a na górze Dumanlı Dağ okazałe cedry uznane za pomniki przyrody. W parku żyją m.in. koza bezoarowa (dziki przodek kozy domowej), wydra i orzeł przedni. Mieszka tu też salamandra z Fethiye (Lyciasalamandra fazilae), płaz znany tylko z okolic Fethiye. Na płaskowyżu Aklar nad wąwozem rosną endemiczne rośliny cebulowe, m.in. cyklameny.