Salda leży w górach na zachodnim skraju tureckiej Krainy Jezior, kilka kilometrów od miasteczka Yeşilova. To jezioro bez odpływu, otoczone sosnowymi lasami i nagimi zboczami. Ma ok. 43,7 km² powierzchni i ponad 180 m głębokości, więc należy do najgłębszych w Turcji. Woda jest słonawa, silnie zasadowa i bardzo uboga w składniki odżywcze, dlatego prawie nie ma w niej glonów. Stąd przejrzystość i kolor: przy brzegu turkus, dalej granat. Turcy nazywają to miejsce „tureckimi Malediwami”, bo z daleka białe brzegi wyglądają jak koralowy piasek.

Ten „piasek” nie jest piaskiem. To hydromagnezyt, węglan magnezu, który w jeziorze osadzają sinice i inne mikroby. Magnez pochodzi ze skał wokół jeziora: z trzech stron otaczają je serpentynity, czyli dawne skały płaszcza Ziemi wypchnięte na powierzchnię, a deszczówka spływająca przez ich okruchy wypłukuje z nich magnez. W płytkiej wodzie mikroby budują z tego minerału stromatolity, warstwowe kopce i bryły, opisane po raz pierwszy w latach 90. XX w. przez geologów C. Braithwaite’a i V. Zedefa. Takie żywe stromatolity to rzadkość: podobne skały tworzyły najstarsze znane formy życia na Ziemi ponad 3 mld lat temu. Poziom jeziora spadł w ostatnich dwudziestu latach o 3–4 m, więc z wody wyszły białe wysepki i płycizny, nazywane Beyaz Adalar, „Białe Wyspy”.

W 2019 r. nad Saldę przyjechali Briony Horgan z Uniwersytetu Purdue, członkini zespołu naukowego łazika Perseverance, i geolodzy z Politechniki Stambulskiej. Szukali na Ziemi miejsca podobnego do krateru Jezero na Marsie, szerokiego na 45 km, gdzie miliardy lat temu było jezioro z deltą rzeki. W lutym 2021 r., tuż przed lądowaniem łazika 18 lutego, NASA napisała, że Salda jest jedynym znanym jeziorem na Ziemi, które ma zarówno minerały węglanowe, jak i osady delty podobne do tych w Jezero. Badacze uczyli się tu, jak wyglądają skały zbudowane przez mikroby i gdzie ich szukać na Marsie.

Rozgłos szybko przerodził się w spór. W marcu 2019 r. dekretem prezydenta Saldę ogłoszono specjalnym obszarem ochrony środowiska. W tym samym roku ministerstwo ogłosiło plan „ogrodu narodowego” (millet bahçesi) nad brzegiem. W kwietniu 2020 r., gdy z powodu pandemii nad jezioro nie wpuszczano ludzi, wykonawca wjechał na białą plażę koparkami i ciężarówkami i wywiózł część osadów. Po protestach ekologów i opozycji prace wstrzymano, firmę ukarano, a osady zwieziono z powrotem. Od jesieni 2020 r. na plaży Beyaz Adalar nie wolno wchodzić do wody ani chodzić po białym brzegu, bo deptanie niszczy kruche osady. Zakazano też kąpieli błotnych i wynoszenia białego mułu, który wcześniej ludzie wcierali w skórę jako lekarstwo. Samochody stoją dziś na parkingu z dala od brzegu, a dalej jeździ się kolejką elektryczną albo idzie pieszo. W jeziorze żyje ryba, którą tureckie źródła podają jako endemiczną, występującą tylko tutaj [gatunek do sprawdzenia], a zimą nad wodą zbierają się kaczki.