Piotryseusztrasy i przewodniki motocykloweSzukaj

← Epickie drogi motocyklowe

Linia: ślad z OpenRouteService (wariant bez autostrad), dane © OpenStreetMap contributors – przed jazdą sprawdź go w nawigacji.

Epicka droga motocyklowa · Hiszpania

Fumanya i Peguera: podjazd pod Rasos de Peguera (BV-4025)

Fumanya i Peguera: podjazd pod Rasos de Peguera (BV-4025)
Fot. Isidre blanc, CC BY-SA 4.0, Wikimedia Commons
DrogiBV-4025
Długośćok. 19 km z C-16 do końca asfaltu pod Rasos de Peguera, z tego ok. 13–15 km BV-4025 do Coll de la Creu de Fumanya (Turisme del Berguedà, OSRM, szacunkowo); druga strona, BV-4243 z Bergi na Rasos: ok. 17 km (OSRM, szacunkowo)
PrzełęczeColl de la Creu de Fumanya (1648 m), Coll de Salamó (1688 m)
Charakterserpentyny, przełęcz
Sezonzwykle V–XI; zimą na 1600–1900 m śnieg i gołoledź, drogi bywają krótko zamykane [do sprawdzenia]
Najwyżejok. 1740 m przy końcu asfaltu (EU-DEM); Coll de Salamó 1688 m; na Rasos od strony Bergi ok. 1890 m
Przewyższenieok. 1070 m z doliny Llobregatu (ok. 670 m)
Fumanyaok. 3500 śladów tytanozaurów z końca kredy, odkrytych w 1985 r. w dawnej odkrywce węgla
Dawniejzagłębie węglowe Fígols; powstanie górników z Sant Corneli w styczniu 1932 r.
Rasos de Peguerapierwsze narty w Katalonii (1908), ośrodek narciarski 1975–2004
GPXślad drogi (OpenRouteService, sprawdź w nawigacji)

O drodze

Droga zaczyna się na dnie doliny Llobregatu, przy dawnej elektrowni cieplnej w Cercs, i od pierwszych zakrętów jedzie przez historię węgla. Kilka kilometrów wyżej leży Sant Corneli, kolonia górnicza, w której dziś działa Museu de les Mines de Cercs. To tu 18 stycznia 1932 r. górnicy kopalń należących do hrabiego Fígols, José Enrique de Olano, zaczęli dziki strajk przeciw niskim płacom i warunkom życia w osadzie przyzakładowej. Strajk w kilka dni rozlał się na Berguedà i Bages: powstańcy rozbroili Guardia Civil, zajęli ratusze i ogłosili komunizm wolnościowy. Rząd Manuela Azañy wysłał wojsko, Fígols zajęto jako ostatnie 24 stycznia, a ponad stu działaczy CNT deportowano statkiem do Villa Cisneros (dziś Dakhla) w Saharze Zachodniej. Dla anarchistów hiszpańskich te kilka dni stały się legendą, a dla całego ruchu początkiem rozłamu w CNT.

Nad Fígols, wsią rozrzuconą po zboczu na ok. 1160 m, droga dociera do Fumanyi. Gdy zamknięto tu kopalnię odkrywkową węgla, w 1985 r. na odsłoniętych, prawie pionowych płytach skalnych zauważono tropy dinozaurów. Naliczono ich ok. 3500, rozrzuconych na ok. 5 km: okrągłe odciski o długości ok. 60 cm zostawiły stada tytanozaurów, roślinożerców długich do ok. 15 m, które pod koniec kredy, ok. 66–70 mln lat temu (źródła podają różnie), chodziły po błotnistej równinie poprzecinanej wodami słodkimi i słonymi. Fumanya należy do najważniejszych w Europie stanowisk tropów tytanozaurów; przy ścianie stoi centrum interpretacji prowadzone przez muzeum z Sant Corneli.

Za przełęczą Coll de la Creu de Fumanya (1648 m) las się kończy i zaczynają się wysokie hale pod Serra d'Ensija. Nieco w dole, pod wapiennym Roc de Peguera, leżą ruiny wsi Peguera. Zamek na skale wzmiankowano już w drugiej połowie XI w.; z czasem stracił znaczenie wojskowe, a jego kamienie najpewniej posłużyły mieszkańcom wsi do budowy domów. Wieś rozrosła się na początku XX w. razem z kopalniami węgla, w których pracowali przybysze z innych stron Hiszpanii, i opustoszała razem z nimi: ostatni dom zamknięto ok. 1968–1970 r. (źródła podają różne daty). Później wieś kupił inwestor z Zatoki Perskiej, który chciał tu zbudować luksusowy ośrodek; z projektu nic nie wyszło i Peguerę wystawiono na sprzedaż.

Asfalt wspina się dalej przez Coll de Salamó (1688 m) i kończy na ok. 1740 m, tuż pod Rasos de Peguera, łagodnymi szczytami, na których według tablicy Centre Excursionista de Catalunya w 1908 r. zaczęło się narciarstwo w Katalonii. Schronisko na Rasos zbudował w 1933 r. Centre Excursionista Montserrat, a ośrodek narciarski z wyciągami działał od 1975 do 2004 r.; dziś zostały po nim stoki i bar w schronisku. Brakujący kawałek między końcem asfaltu a parkingiem dawnego ośrodka to ok. 1,6 km drogi gruntowej. W 2006 r. wyasfaltowano dwa odcinki od północy, ale w 2009 r. ocena oddziaływania na środowisko wypadła negatywnie dla górnej części, bo biegnie przez ostoję głuszca, i reszty już nie położono. Na Rasos od południa prowadzi osobna, cała asfaltowa droga BV-4243 z Bergi, miasta słynnego z Patum, święta z ogniem i olbrzymami na Boże Ciało.

Na drodze

Praktycznie

Źródła (18)

elbergueda.cat/en/pl189/descobreix/by-bicycle..., elbergueda.cat/en/pl189/descobreix/by-bicycle..., www.dangerousroads.org/europe/spain/12707-con..., plataformarecorridosciclistas.org/2013/08/11/..., www.3cat.cat/324/el-titanosaure-un-dinosaure-..., patrimonicultural.diba.cat/print/pdf/node/99723, en.wikipedia.org/wiki/Alt_Llobregat_insurrection, www.eltemps.cat/documents/el-temps_2007_01_11..., www.enciclopedia.cat/catalunya-romanica/caste..., patrimonicultural.diba.cat/print/pdf/node/99361, naciodigital.cat/bergueda/societat/el-xeic-ar..., www.enciclopedia.cat/esportpedia/rasos-de-peguera, www.escapadarural.com/blog/rasos-de-peguera/, www.nevasport.com/noticias/art/71233/acusan-a..., www.boe.es/eli/es-ct/l/1995/07/27/9/con, mediambient.gencat.cat/web/.content/home/ambi..., climbfinder.com/en/climbs/rasos-de-peguera-berga, ich.unesco.org/en/RL/patum-of-berga-00156

Regiony: Catalunya (Katalonia).

Plik drogi w repozytorium