DN1R łączy dwie doliny Apuseni: zaczyna się w Albac, w dolinie Arieșu Mare przy DN75 przez przełęcz Vârtop, i ok. 80 km dalej dochodzi w Huedin do DN1 z Oradei do Klużu. Jeszcze kilka lat temu była drogą powiatową (DJ108), a według relacji z 2015 r. odcinek pod siodłem Ursoaia nie miał jeszcze asfaltu. Po asfaltowaniu, skończonym ok. 2016 r., dostała numer drogi krajowej i przydomek Transursoaia, od siodła Ursoaia (ok. 1320 m), w górach między Górami Bihorskimi a Muntele Mare. Rumuńska prasa porównuje ją z Transalpiną, choć to droga zupełnie innego rodzaju: wąska, w lesie świerkowym i przez hale z rozrzuconymi przysiółkami Moców.

Pierwsze kilometry prowadzą przez gminę Horea. Wieś do 1968 r. nazywała się Arada i tu, na wzgórzu Fericet, w 1731 r. urodził się Vasile Ursu Nicola, zwany Horeą, przywódca chłopskiego powstania z 1784 r. Wiedeńska „Wiener Zeitung”, a za nią gazety z Włoch, Francji czy Holandii pisały wtedy o lesie pod Aradą jako miejscu, gdzie zaczęła się rebelia. Za Horeą droga wspina się serpentynami na siodło, przechodzi przez rozległą Poiana Horea na ponad 1100 m i schodzi do Lacul Beliș-Fântânele. Zbiornik na Someșul Cald powstał w latach 1970–1974; mieszkańców dawnej gminy Beliș przesiedlono wtedy wyżej, a z przysiółków na dnie, jak Giurcuța de Jos, w bardzo suche lata wynurzają się ruiny domów i cerkwi.

Za jeziorem droga zjeżdża w Kalotaszeg (rum. Țara Călatei), krainę wokół Huedin, gdzie Węgrzy to ok. 30% mieszkańców (2011); znana jest z bogato zdobionych strojów i białych kalwińskich kościołów z drewnianymi hełmami wież, i przez Călata i Sâncraiu dochodzi do miasta. Przed asfaltem Moci jeździli tędy na targi do Huedin i Klużu; dziś w wielu domach przy drodze są pensjonaty, a burmistrz Horei mówił w 2020 r. prasie, że droga ożywiła gminę.