W IX w. przez wzgórza Somontano biegła północna granica al-Andalus. Barbastro, niecałe 20 km na południe, było muzułmańskim miastem, a w górach za plecami rosło chrześcijańskie Sobrarbe. Żeby zamknąć drogę z północy, Chalaf ibn Raszid kazał zbudować twierdzę na skalnym cyplu, który rzeka Vero opływa głębokim wąwozem. Od arabskiego al-qasr, „twierdza” (to samo słowo dało hiszpańskie alcázar), wzięła się nazwa wsi. Około 1067 r. zamek zdobył Sancho Ramírez, król Aragonii: dokument z tego roku wspomina wieżę, którą postawił w Alquézarze, w 1069 r. nadał osadzie przywileje (fueros), a w 1075 r. kolejne, za obronę przed muzułmańskim oblężeniem. Alquézar był wtedy wysuniętym posterunkiem: Barbastro, zdobyte przez krzyżowców w 1064 r., Maurowie odbili już rok później, a ostatecznie padło dopiero w 1100 r. Później miasteczko przechodziło z rąk korony do możnych i z powrotem, a pod zamkiem wyrosła zwarta zabudowa z kamienia i cegły, z wąskimi, stromymi uliczkami i podcieniami, od 1982 r. chroniona jako zespół zabytkowy.

Twierdza nie została koszarami, tylko klasztorem. Sancho Ramírez osadził w niej wspólnotę kanoników regularnych św. Augustyna, a romański kościół konsekrowano w 1099 r., już po śmierci króla, który zginął w 1094 r. pod Huescą. Mury obronne zostały, więc do dziś mówi się o zamku-kolegiacie. Z romańskiej budowli przetrwał fragment atrium z kapitelami z XII w., na których wyrzeźbiono stworzenie Adama, Kaina i Abla czy potop. W XIV w. kanonicy dobudowali wokół nich krużganek, krzywy i trapezowy, bo musiał się zmieścić na wąskiej skale; jego ściany od XV do XVIII w. pokrywano malowidłami ze scenami z Nowego Testamentu. Obecny, późnogotycki kościół Santa María la Mayor powstał w pierwszej połowie XVI w. według projektu Juana de Segury, tego samego, który budował katedrę w Barbastro. Ok. 1615 r. dobudowano kaplicę z romańskim krucyfiksem z przełomu XII i XIII w., czczonym jako Chrystus z Lecina, a w dawnych pomieszczeniach kanoników urządzono muzeum sztuki sakralnej.

Pod murami Vero przecina wapienie Sierra de Guara. Rzeka ma ok. 61 km: zaczyna się na wysokości ok. 1000 m na wschodnim skraju gór i uchodzi do Cinki za Barbastro. W górnym biegu woda rozpuszczała i żłobiła skałę, tworząc kras: kaniony o pionowych ścianach, jaskinie, nawisy i wywierzyska. Sierra y Cañones de Guara jest od 1990 r. parkiem przyrodniczym, w którego granicach leży też Alquézar, a jego kaniony – Vero, Mascún, Alcanadre – ściągają latem amatorów kanioningu. Pod samym miasteczkiem rzeka wychodzi z parku, a ścieżka ze stalowymi kładkami przypiętymi do skał prowadzi między Peña Castibián a murami kolegiaty, obok groty Picamartillo, małej elektrowni wodnej z progiem i do punktu widokowego. Na skalnych ścianach parku gniazdują sępy płowe i orły przednie, więc warto co jakiś czas spojrzeć w górę.

Na skalnych nawisach doliny Vero i bocznych wąwozów ludzie malowali przez tysiąclecia. W dziewięciu gminach Parque Cultural del Río Vero znaleziono ponad 60 schronisk z malowidłami, a w 1998 r. trafiły one na listę UNESCO razem z całą sztuką naskalną wybrzeża śródziemnomorskiego Półwyspu Iberyjskiego. Dolina jest wyjątkowa, bo widać tu wszystkie trzy style tej sztuki. Około 85% to styl schematyczny rolników i pasterzy neolitu: ludzie jak krzyżyki, kreski, kropki i znaki, których znaczenia nie znamy. Około 14% to styl lewantyński, z realistycznymi zwierzętami i scenami polowań, jak jeleń w schronisku Chimiachas. Najstarsza jest jaskinia Fuente del Trucho koło Asque, odkryta w 1978 r. przez archeologa Vicente Baldellou: konie, odciśnięte dłonie i rzędy kropek z górnego paleolitu to jedyne paleolityczne malowidła Aragonii. Do samej jaskini się nie wchodzi bez specjalnej rezerwacji, ale jej główny panel ma replikę w centrum sztuki naskalnej w sąsiednim Colungo.