Kekova to długa, naga wyspa, która osłania od pełnego morza labirynt zatok, wysepek i półwyspów między Kaş a Demre. Za nią leży spokojna woda, a na brzegach widać mury, schody i grobowce Licyjczyków. Wyspa ma ok. 4,5 km² i nikt na niej nie mieszka. W starożytności nazywała się Dolichiste, czyli po grecku „najdłuższa”. Na jej północnym brzegu stało miasteczko, które w II w. n.e. częściowo zapadło się pod wodę podczas serii trzęsień ziemi w Licji. W tym samym stuleciu, w 141 r., trzęsienie zniszczyło też teatr w Myrze [czy to to samo trzęsienie – do sprawdzenia]. Mieszkańcy odbudowali osadę i żyła ona jeszcze w czasach bizantyjskich, aż porzucono ją przez arabskie najazdy. Turcy nazywają to miejsce Batık Şehir, „zatopione miasto”. Z łodzi widać przez przejrzystą wodę fundamenty domów, nabrzeża i schody schodzące wprost do morza, a ponad wodą resztki ścian wykutych w skale. W zatoce Tersane na północno-zachodnim krańcu wyspy, gdzie była antyczna stocznia, stoją ruiny bizantyjskiego kościoła.

Naprzeciw wyspy, na stromym cyplu, leży wioska Kaleköy, czyli „wieś z zamkiem”. Na jej miejscu stało antyczne miasteczko Simena. Monety i napisy na grobach wskazują, że istniało już w IV w. p.n.e. Rozkwitło w czasach hellenistycznych i rzymskich i tworzyło wspólnotę obywatelską z pobliską Aperlai. Nad domami wznoszą się mury średniowiecznego zamku z blankami. Według części źródeł zbudowali go joannici z Rodos, według innych pochodzi z czasów bizantyjskich [do sprawdzenia]. Zamek przetrwał dobrze, bo używano go jeszcze za Turków. Wewnątrz murów wykuto w skale najmniejszy teatr Licji: siedem rzędów na ok. 300 osób. Wzgórze otacza nekropolia z licyjskimi sarkofagami, niektóre mają napisy po licyjsku. Najbardziej znany sarkofag stoi w wodzie kilka kroków od małego pomostu: wybrzeże obniżyło się tak, że grobowiec, który stał kiedyś na lądzie, ma dziś podstawę w morzu. Pod wodą przy brzegu leżą też resztki rzymskich term z czasów cesarza Tytusa.

Kaleköy nie ma połączenia drogowego i jest podobno jedyną taką wsią nad Morzem Śródziemnym w Turcji. Zaopatrzenie przypływa łodziami, a po wsi wozi się je ręcznymi wózkami. Dzieci płyną łódką do szkoły. Po wsi wąskie kamienne ścieżki prowadzą między domami i ogrodami pod górę, do zamku. Sąsiednia wieś Üçağız, „trzy ujścia”, leży w zatoce o trzech wyjściach na morze, na miejscu antycznej Teimiussy. Na jej skraju stoi kolejna nekropolia z sarkofagami nad samą wodą.

Okolica jest chroniona od lat 80. Od 1986 r. nie wolno tu nurkować, a 18 stycznia 1990 r. rejon Kekova ogłoszono obszarem szczególnie chronionym. Część zakazów z czasem złagodzono, ale nad zatopionym miastem nadal nie wolno ani nurkować, ani pływać (stan na 2017, źródło: Hürriyet Daily News) [do sprawdzenia przed wyjazdem]. Ruiny ogląda się więc z pokładu łodzi albo z kajaka, z pewnej odległości. Kekova i Simena są na wstępnej liście światowego dziedzictwa UNESCO.