Köprüçay, starożytny Eurymedon, spływa z Taurusu ku Pamfilii przez kanion długi na ok. 14 km, o wapiennych ścianach wysokich do ok. 100 m. Woda jest zimna, zielononiebieska i szybka, a w rzece żyją pstrągi. Wokół rosną lasy sosnowe, a na zboczach naturalny las cyprysowy, uchodzący za jeden z największych w basenie Morza Śródziemnego [do sprawdzenia: turecka encyklopedia mówi o lasach cedrowych]. W lasach żyją jelenie, dzikie kozy, niedźwiedzie i wilki. W 1973 r. kanion i góry wokół, razem ok. 366 km², objęto parkiem narodowym. Dla większości przyjezdnych Köprülü to przede wszystkim rafting. Spływy pontonowe zaczynają się w okolicach Beşkonak, a przy drodze stoją bazy raftingowe i restauracje z pstrągiem.

Nazwa kanionu znaczy „z mostem”. Chodzi o rzymski most Oluk, przerzucony nad wąskim gardłem rzeki jednym łukiem o rozpiętości ok. 7 m. Ma ok. 14 m długości i 3,5 m szerokości, a jezdnię ledwie 2,5 m. Kamienie łuku ułożono bez zaprawy. Most powstał prawdopodobnie w II w. n.e., gdy Selge przeżywało rozkwit. Był częścią brukowanej drogi z wybrzeża do miasta w górach. Ok. 1 km dalej, na dopływie Kocaçay, stoi drugi rzymski most, Büğrüm. Most Oluk po dwóch tysiącach lat nadal nosi ruch: przejeżdża przez niego każdy, kto jedzie do Selge, także motocyklem.

Selge leży ok. 11 km dalej i 800 m wyżej, na wysokości ok. 1000 m. Strabon pisze, że założyli je Spartanie, a wcześniej wróżbita Kalchas, ten sam, który doradzał Grekom pod Troją. Miasto miało dobre prawa i żyzne okolice z oliwą, winem i lasami. Zbierano tu żywicę styraksu na kadzidła i lekarstwa, a z korzenia irysa robiono słynną maść. Selge mogło wystawić 20 tys. wojowników i według Strabona nigdy nie uległo obcej władzy. W 333 p.n.e. jego posłowie przyszli do Aleksandra Wielkiego po przyjaźń, bo Selge od dawna walczyło z Termessos (zob. Termessos). W 218 p.n.e. miasto oblegał Achajos, władca zachodniej Azji Mniejszej. Według Polibiusza po długim oblężeniu i próbie zdrady Selge poprosiło o pokój i musiało zapłacić 400 talentów, a później kolejne 300. Jeszcze w V w. n.e. mieszkańcy odparli tu oddział Gotów.

Najlepiej zachował się teatr z II–III w., wsparty o zbocze, z 45 rzędami siedzeń. Stoi dziś między domami, ogrodami i stodołami wsi Altınkaya („złota skała”). Mieszkańcy hodują kozy i od wieków budowali domy z antycznych bloków, więc kolumny i nadproża tkwią w murach i płotach. Nad wsią leżą resztki agory, świątyń Zeusa i Artemidy, cystern i stadionu. Po drodze w górę mija się Adam Kayalar, „skały-ludzi”: skalne wieże wyrzeźbione przez erozję, trochę jak kominy w Kapadocji. Z Selge widać wysokie grzbiety Taurusu, zimą ośnieżone.