Termessos leży na skalnej półce ok. 1000 m n.p.m., na zboczu góry Güllük Dağı, którą starożytni nazywali Solymos. Od Antalyi dzieli je w linii prostej niecałe 20 km, ale z dołu miasta nie widać. Mieszkańcy, według Strabona, nazywali siebie Solymami. To lud znany z Homera: w szóstej księdze „Iliady” Bellerofont, zaraz po zabiciu Chimery, walczy z Solymami w „najstraszniejszej” ze swoich bitew (zob. Olympos i Çıralı z Chimerą). Strabon pisze, że koło Termessos pokazywano „palisadę Bellerofonta” i grób jego syna. Głównym bogiem miasta był Zeus Solymeus, dawny bóg anatolijski utożsamiony z Zeusem. Jego wizerunek bito na monetach z napisem „autonomiczni”.

Pod miastem biegnie wąwóz, którym szła droga z wybrzeża Pamfilii do Frygii. Arrian opisuje, jak w 333 p.n.e. Aleksander Wielki stanął przed tą „bramą” z dwóch urwistych gór. Arrian nazywa miasto Telmissos, ale chodzi o Termessos. Termessyjczycy obsadzili oba zbocza. Aleksander rozbił obóz, poczekał, aż większość obrońców wróci na noc do miasta, i przepędził straże łucznikami. Wąwóz przeszedł, ale miasta nie zaatakował. Uznał, że nie zdobędzie go szybko, i poszedł na Sagalassos. Późniejsza tradycja dodaje, że porównał Termessos do orlego gniazda, a gospodarze z Perge celowo poprowadzili go najtrudniejszą drogą [do sprawdzenia]. Kilka lat później, w 319 p.n.e., schronił się tu Alketas, jeden z wodzów Aleksandra, ścigany przez Antygona Jednookiego. Starszyzna miasta postanowiła wydać go wrogowi, młodzież chciała go bronić. Alketas odebrał sobie życie, a Antygon przez trzy dni bezcześcił jego ciało i porzucił je bez pogrzebu. Młodzi Termessyjczycy zabrali zwłoki, pochowali je z honorami i wystawili mu pomnik. Grobowiec wykuty w skale z płaskorzeźbą jeźdźca tradycyjnie uważa się za jego grób.

Termessos było wojownicze i dumne. Walczyło ze Związkiem Licyjskim, z sąsiednią Isindą i przez wieki z pizydyjskim Selge (zob. Kanion Köprülü i Selge). Przeciw Selge sprzymierzyło się z Attalosem II, królem Pergamonu, który zbudował przy agorze piętrową stoę. W 71 p.n.e. senat rzymski uznał Termessos za miasto wolne i sprzymierzone. Najlepsze lata przyszły na przełomie II i III w. n.e. Wtedy powstała „Droga Królewska” wiodąca od wąwozu na górę, a przy wejściu brama ku czci cesarza Hadriana. Na murach przy bramie wyryto napisy z wróżbami: rzucało się kośćmi i odczytywało radę odpowiedniego boga. Kres miasta przyniosło trzęsienie ziemi, które zniszczyło akwedukt. Bez wody mieszkańcy odeszli i nikt już tu nie wrócił, dlatego ruin nie rozebrano na budulec. W 1842 r. dotarli tu brytyjscy podróżnicy Thomas Spratt i malarz Edward Thomas Daniell. Daniell zmarł na malarię w Antalyi jeszcze tego samego roku.

Dziś ruiny leżą w lesie dębów i sosen, w parku narodowym Güllük Dağı-Termessos. Z dawnego miasta zostało wiele: agora z pięcioma wielkimi cysternami wykutymi w skale, gimnazjon, odeon zachowany prawie do wysokości dachu, sześć świątyń i ogromna nekropola z setkami sarkofagów. Najsłynniejszy jest teatr na krawędzi zbocza. Ma 4–5 tys. miejsc, a z jego górnych rzędów widać z jednej strony skalny szczyt Güllük Dağı, a z drugiej przepaść, równinę Pamfilii i morze. W 2025 r. archeolodzy zaczęli wykopaliska w dolnym mieście. W lesie żyją kozice, a nad szczytami krążą orły i sępy [do sprawdzenia].