Między Vic a Olot od wieków biegnie jedna z najważniejszych dróg Katalonii. Jej poprzednik, camí ral z Vic do Olot, był częścią Strata Francisca, czyli drogi do Francji, wzmiankowanej już w X w.: schodził z Pirenejów przez Coll d'Ares, przecinał płaskowyż Collsacabra i między XVI a XIX w. należał do najbardziej uczęszczanych szlaków kraju. Najtrudniejsze miejsce, zejście z krawędzi płaskowyżu do doliny Vall d'en Bas, w latach 1729–1731 przebudowano na kamienne serpentyny zwane Marrades del Grau; zachowały się do dziś jako szlak pieszy. Szosę dla wozów zaczęto budować w 1848 r., ale szło to wolno: w 1910 r. gotowy był odcinek w prowincji Barcelona i od Olot do Sant Esteve d'en Bas, a wciąż brakowało podjazdu na płaskowyż od strony Garrotxy. Na całej długości otwarto ją dopiero w latach 20. albo 30. XX w. (katalońska Wikipedia podaje 1922 r., katalog zabytków Diputació de Barcelona 1934 r.).

Dziś to droga C-153, a jej spokój zawdzięcza się tunelowi. 3 kwietnia 2009 r., po latach sporów z ekologami, otwarto nową drogę C-37 z tunelem Bracons, długim na ok. 4,5 km, pod przełęczą o tej samej nazwie. Skróciła ona przejazd z Vic do Olot z godziny do pół godziny i zabrała z C-153 większość ruchu tranzytowego. Na płaskowyżu zostały lasy dębowe i bukowe, łąki z krowami, kamienne masie i drogowskazy do wiosek na krawędziach urwisk: Tavertet nad zbiornikiem Sau i Rupit nad potokiem.

L'Esquirol, pierwsza większa miejscowość na płaskowyżu, wyrosła od XV w. przy zajeździe na drodze z Vic do Olot. Zajazd nazywano Hostal de l'Esquirol, „pod wiewiórką”, i ta nazwa wyparła oficjalną Santa Maria de Corcó, którą gmina zmieniła ostatecznie dopiero w 2014 r., po konsultacjach z mieszkańcami. Według popularnej opowieści to stąd pochodzi hiszpańskie i katalońskie słowo esquirol, czyli łamistrajk: w XIX w. ludzie z L'Esquirol mieli zastąpić strajkujących robotników w fabrykach Manlleu. Etymolodzy katalońscy traktują tę historię z rezerwą, bo nie ma na nią dokumentów.

Za Rupit droga dociera do Coll de Condreu (ok. 1000 m), wcięcia w urwisku, które oddziela Collsacabra od doliny Hostoles. Na krawędzi urwiska, po obu stronach przełęczy, stoją dwa sanktuaria: Mare de Déu de la Salut i Mare de Déu del Far. To drugie, na 1123 m, wieńczy cinglera del Far, jedną z najbardziej imponujących ścian skalnych Katalonii; nowa droga ułatwiła do nich dojazd pielgrzymom. Za przełęczą C-153 zjeżdża serpentynami do Vall d'en Bas i dalej do Olot, stolicy wulkanicznej Garrotxy.