Estrada Nacional 2 to najdłuższa droga Portugalii, przecinająca cały kraj z północy na południe. Zaczyna się w Chaves w Trás-os-Montes, a kończy w Faro nad Atlantykiem; przez 738,5 km przechodzi przez 11 z 18 dystryktów kontynentalnej Portugalii. Jako jedną drogę wyznaczył ją plan drogowy z 1945 r., ale w dużej części tylko zmieniono numery traktów, które już istniały. Wiele odcinków idzie śladem rzymskich dróg Luzytanii, a pod koniec XIX w. większość trasy była drogą królewską; odcinek Faro – Castro Verde dostał w 1884 r. numer drogi okręgowej 128. Asfaltowanie zaczęło się około 1930 r., a ostatnie brakujące ogniwa dobudowano długo po wojnie: przeprawę przez Zêzere razem z zaporą Cabril w 1954 r., odcinek Sertã – Vila de Rei w maju 1970 r. Most Salazara na rzece Mondego koło Foz do Dão, otwarty w 1935 r., na początku lat 80. zatopiło jezioro zapory Aguieira. Plany drogowe z 1985 i 2000 r. zdegradowały większość N2 do dróg regionalnych i gminnych.

Druga młodość przyszła wraz z turystyką. 5 listopada 2016 r. w Santa Marta de Penaguião założono związek gmin Rota da EN2: na start przystąpiła 21 z 32 gmin, przez które biegnie droga, a w 2020 r. należało do niego już 35. Pomysłodawcy chcieli zrobić z N2 portugalską odpowiedniczkę amerykańskiej Route 66 i argentyńskiej Ruta 40. Od 2018 r. można kupić „paszport N2” i zbierać w nim pieczątki z kolejnych gmin: w informacjach turystycznych, ratuszach, hotelach, restauracjach, remizach ochotniczej straży pożarnej, muzeach i na stacjach benzynowych. W Chaves kilometr zero oznacza kamienny słupek na rondzie przy miejskim ogrodzie, w Faro rondo z liczbą 738 ułożoną z portugalskiej kostki, a po drodze ludzie fotografują m.in. środek geodezyjny Portugalii w Vila de Rei (km 364) i półmetek drogi (km 369).

Najładniejszy na północy jest odcinek z doliny Douro na wyżynę Beiry. Z Peso da Régua N2 przechodzi przez rzekę i wspina się zakosami ok. 13 km do Lamego. Według legendy w Lamego zebrały się kortezy, które obwołały Alfonsa I Henryka pierwszym królem Portugalii i ustaliły zasady następstwa tronu; miasto słynie z win musujących, szynek i sanktuarium Nossa Senhora dos Remédios, którego największe święto przypada 8 września. Dalej droga biegnie przez Castro Daire na wyżynę i do Viseu, gdzie od 1392 r., kiedy przywilej nadał jej król Jan I, odbywa się jarmark Feira de São Mateus, dziś trwający od sierpnia do połowy września.

Na południu, za prostymi jak strzała odcinkami Alentejo między Castro Verde a Almodôvar, N2 wchodzi w Serra do Caldeirão, łupkowe góry oddzielające Baixo Alentejo od Algarve. W 2003 r. odcinek Almodôvar – São Brás de Alportel dostał status „drogi dziedzictwa” (Estrada Património): zachowano na nim stare słupki kilometrowe, wiaty przystankowe, domy dróżników (casas de cantoneiros) i tablice z czarnymi literami na białym tle, a w Barranco do Velho drogowskazy z azulejos. Przewodnik Time Out liczy na tym odcinku 366 zakrętów [do sprawdzenia]. W Barranco do Velho sprzedaje się medronho, wódkę z owoców chruściny jagodnej zbieranych w Caldeirão. Za São Brás droga zjeżdża już prosto w stronę morza i Faro.