Piotryseusztrasy i przewodniki motocykloweSzukaj

← Epickie drogi motocyklowe

Linia: ślad z OpenRouteService (wariant bez autostrad), dane © OpenStreetMap contributors – przed jazdą sprawdź go w nawigacji.

Epicka droga motocyklowa · Francja

Col de la Bonette z Jausiers do Saint-Étienne-de-Tinée, z pętlą wokół Cime de la Bonette (C1, M2205)

Col de la Bonette z Jausiers do Saint-Étienne-de-Tinée, z pętlą wokół Cime de la Bonette (C1, M2205)
Fot. Patrick Rouzet, CC BY-SA 3.0, Wikimedia Commons
DrogiC1, M2205
Długośćok. 49 km Jausiers – Saint-Étienne-de-Tinée z pętlą wokół Cime de la Bonette (ok. 2 km), bez pętli ok. 47 km; z tego ok. 22,5 km podjazdu od Jausiers i ok. 25 km zjazdu do Saint-Étienne-de-Tinée (OSRM, szacunkowo)
PrzełęczeFaux col de Restefond (2656 m), Col de la Bonette (2715 m), Pętla wokół Cime de la Bonette (2802 m)
Charakterprzełęcz, serpentyny
Sezonzwykle od połowy maja do końca października albo początku listopada; zimą zamknięta, pętla wokół Cime bywa otwierana później i zamykana wcześniej [daty co roku zależne od śniegu, do sprawdzenia przed wyjazdem]
Najwyżejpętla wokół Cime de la Bonette, 2802 m; sama przełęcz 2715 m
Z Jausiers23,8 km, średnio 6,7%, do 9%
Z Saint-Étienne-de-Tinée26,7 km, średnio 6,2%, do 10%; ostatnie ok. 800 m pętli do 15%
Dawniejścieżka mułów, poszerzona w 1832 r.; droga cesarska od 1860 r.; obecny przebieg ukończony na początku lat 60. XX w.
Tour de France1962, 1964, 1993, 2008 i 2024; 2802 m to najwyższy punkt w historii wyścigu
Park narodowyMercantour; w strefie centralnej 50 km/h, zakaz dla pojazdów ponad 19 t i 15 m
GPXślad drogi (OpenRouteService, sprawdź w nawigacji)

O drodze

Bonette łączy dwie wysokie doliny Alp Południowych: Ubaye z Barcelonnette i Jausiers na północy oraz Tinée, która schodzi ku Nicei, na południu. Dolina Tinée z Saint-Étienne należała od 1388 r. do Sabaudii, a potem do Królestwa Sardynii, aż do przyłączenia hrabstwa Nicei do Francji w 1860 r. Przez przełęcz prowadziła ścieżka mułów, którą w 1832 r. poszerzono. 18 sierpnia 1860 r., w roku przyłączenia Nicei, Napoleon III wpisał ją na listę dróg cesarskich, ale prawdziwą szosę przez przełęcz ukończono dopiero na początku lat 60. XX w. (źródła podają 1960, 1961 albo 1964 r.). Po stronie Ubaye droga jest dziś drogą gminną Jausiers (C1), po stronie Tinée – drogą metropolii nicejskiej (M2205). Dużą część przebiegu zajmuje park narodowy Mercantour. Bonette jest też jednym z wariantów Route des Grandes Alpes między Niceą a Barcelonnette; dalej na północ ta trasa prowadzi przez Col de Vars na Col d'Izoard.

Najsłynniejszy jest jej szczyt, którego właściwie nie ma. Sama przełęcz leży na 2715 m, między Cime de la Bonette (2860 m) a Cime des Trois Serrières. Od przełęczy odchodzi jednokierunkowa pętla, ok. 2 km asfaltu wyciętego w łupkowym stożku Cime, która wspina się na 2802 m i wraca na przełęcz. To najwyżej położony asfalt we Francji, a tablice przy drodze ogłaszają „najwyższą drogę Europy”. To prawda tylko z zastrzeżeniami: pętla nie jest przejazdem przez przełęcz, a wśród przełęczy wyżej leży Col de l'Iseran (2764 m); asfaltowa droga pod lodowce w austriackim Ötztal sięga 2829 m. Tour de France przejeżdżał tędy w 1962 i 1964 r. (oba razy pierwszy był Hiszpan Federico Bahamontes), w 1993 r. (Szkot Robert Millar), w 2008 r., gdy prowadzący John-Lee Augustyn spadł na zjeździe do Jausiers, oraz w 2024 r. na etapie z Embrun do Isola 2000, gdy pierwszy był Richard Carapaz. 2802 m to najwyższy punkt, na jaki kiedykolwiek wjechał peleton.

Droga była przede wszystkim wojskowa i wciąż to widać. Po obu stronach stoją ruiny koszar i umocnień alpejskiej części linii Maginota: na północy fort i kazamaty Restefond, na południu Camp des Fourches (ok. 2266 m), osada z kamiennych baraków dla batalionu strzelców alpejskich, budowana w latach 1896–1910 i zaopatrywana w latach 30. kolejką linową z przysiółka Le Pra. Po drugiej wojnie światowej obóz opustoszał, a od 2016 r. trwa jego zabezpieczanie i odbudowa. Tuż przed przełęczą stoi stela Notre-Dame du Très Haut z 1963 r.

Na końcach drogi leżą dwie zupełnie różne miejscowości. W Jausiers w dolinie Ubaye stoją wille emigrantów, którzy w XIX i na początku XX w. dorobili się w Meksyku i wrócili do domu; główna ulica nazywa się Avenue des Mexicains. Największa z willi, Château des Magnans (1903–1913), naśladuje w stylu bajkowego gotyku bawarski Neuschwanstein. W latach 1916–1917 w Jausiers mieszkał batalion serbskich uczniów i studentów, ewakuowanych z kraju podczas pierwszej wojny światowej. Saint-Étienne-de-Tinée po drugiej stronie dwa razy spłonęło: w 1594 r. po wojnach religijnych, gdy z pożaru ocalała tylko dzwonnica z 1492 r., i w sierpniu 1929 r., po którym miasteczko odbudowano ze zbiórki w całej Francji. W kaplicy Saint-Sébastien zachowały się freski Giovanniego Baleisona i Giovanniego Canavesio z 1485 r.

Na drodze

Praktycznie

Źródła (15)

fr.wikipedia.org/wiki/Col_de_la_Bonette, en.wikipedia.org/wiki/Col_de_la_Bonette, fr.wikipedia.org/wiki/Col_de_l%27Iseran, www.sport-passion.fr/parcours/ascension-bonet..., fr.wikipedia.org/wiki/Camp_des_Fourches, fr.wikipedia.org/wiki/Jausiers, fr.wikipedia.org/wiki/Saint-%C3%89tienne-de-T..., aida.ineris.fr/reglementation/arrete-ndeg-201..., aida.ineris.fr/node/42467, www.lerepairedesmotards.com/actualites/2022/b..., www.alti-mag.com/alti-actus/fermeture-cols-alpes, provence-alpes-cotedazur.com/decouvrir/espace..., www.mon-sejour-en-montagne.com/?p=31803, www.openstreetmap.org/way/37937545, www.openstreetmap.org/way/5197650

Regiony: Provence / Prowansja.

W podróżach

Plik drogi w repozytorium